De schat in de boekwinkel

De schat in de boekwinkel


Vanochtend stond ik met een jongen van zes in de boekenwinkel. Het boeide hem allemaal niet zo heel erg, maar het was leuker dan de supermarkt. Boeken.

Hij schuifelde wat rond en leek semi-geïnteresseerd in boeken die hij zou moeten kunnen lezen, niveau E3.
Ineens kregen zijn ogen een glans die je alleen als kind kunt hebben. De glans die zegt: Ik heb een schat gevonden, ik weet wat ik mijn hele leven al wilde hebben.
Ik volgde zijn blik en zag een groot, dik, rood boek. Hij liep erheen. In gedachten hoorde ik zijn hart sneller gaan. Hij pakte het op. Volledig gebiologeerd door dit boek, zo dik als een bijbel, zo groot als een multomap, en zo rood als het boek van sinterklaas. De heilige graal.
Het boek was het verzamelde werk van de gebroeders Grimm.
“Deze wil ik hebben,” fluisterde hij opgewonden. Het was bijna hijgen.
“Dan moet je sparen.” Ik hoorde mijn eigen volwassen ongeïnteresseerdheid. Mijn flauwe aftreksel van mijn jeugdige enthousiasme. Voornamelijk getemd door liquide middelen en ooit opgelegde opvoeding. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

Ik ken de andere kant. Ik weet wat dat boek betekent. Ik weet wat hij kost en ik weet wat het betekent het te sparen.
Het zal dertig jaar geleden zijn geweest dat ik zelf een groot rood boek zag liggen in een boekenwinkel. Het heeft me maanden gekost om die 80 gulden te sparen. Het waren mijn bloed, zweet en tranen. Mijn snoepopoffering. Mijn werk. Ik heb het boek nog.

Ik heb het niet gegeven. Niet omdat ik het niet wilde geven, maar juist om die ervaring van sparen en het kopen van je eerste echte vette boek te mogen ervaren op deze jonge leeftijd.


Categories

+ Er zijn nog geen reacties

Reactie toevoegen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.