Recensie: Lisa Genova – Still Alice

Recensie: Lisa Genova – Still Alice


Alice is bijna vijftig en leidt een druk leven als wetenschapper wanneer ze de diagnose vroege alzheimer krijgt. Haar leven verandert drastisch: ze verliest haar carrière en de regie over haar eigen wereld. Haar plan om haar man en kinderen niet tot last te worden en op tijd afscheid te nemen, verdwijnt uit haar geheugen. En Alice blijft achter, zonder haar herinneringen aan het verleden, zonder hoop voor de toekomst. Ze leeft in een heden dat soms even mooi maar meestal verwarrend en zelfs angstaanjagend is.

ISBN: 9781 498 384 29 – Simon & Schuster – Aantal pagina’s: 327 – Roman


*****

4 van de 5 sterren — Marit


scrollen

Vanaf hier weet je binnen één minuut of dit boek bij je past.

Start!

Recensie in één zin

‘Een sterk geschreven verhaal waarin een gewaardeerde en succesvolle Harvard professor door een vorm van de ongenadige ziekte Alzheimer op jonge leeftijd zichzelf steeds meer kwijtraakt.’

Hoofdpersonages

*****

Alice is een intelligente vrouw met veel doorzettingskracht die in de bloei van haar professionele carrière zit. Als professor in cognitieve psychologie weet ze hoe belangrijk haar hersenen zijn. Zodra ze niet meer op woorden kan komen tijdens het geven van colleges en verdwaalt tijdens het hardlopen in haar eigen buurt, weet ze dat diezelfde hersenen haar langzaam maar zeker in de steek zullen laten.
— Marit

Sfeer

*****

Naarmate het boek vordert, voel je de groeiende onmacht die Alice ervaart. Dit gaat gepaard met angst, agressie, en uiteindelijk acceptatie. De ontwikkelingen die volgen zijn pijnlijk, beschamend, maar ook liefdevol en grappig. Ondanks het zware onderwerp is het geen overwegend zielig verhaal en brengt Genova het met een lach en een traan.
— Marit

Schrijfstijl

*****

De lezer volgt het gezin vanaf het moment dat Alice de eerste symptomen van de ziekte begint te vertonen. Het voelt alsof we tijdelijk een deel uit mogen maken van het gezin. Hierdoor komt elke tegenslag rauw op je dak vallen, en worden overwinningen gevierd. Het boek leest vlot weg en verveelt geen moment.
— Marit

Passage uit het boek

“‘I know what I’m looking for, my brain just can’t get to it. It’s like if you decided you wanted that glass of water, only your hand won’t pick it up. You ask it nicely, you threaten it, but it just won’t budge. You might finally get it to move, but then you grab the saltshaker instead, or you knock the glass and spill the water all over the table. Or by the time you get your hand to hold the glass and bring it to your lips, the itch in your throat has cleared, and you don’t need a drink anymore. The moment of need has passed.’
‘That sounds like torture, Mom.’
‘It is.’”

Leesvoorschrift

13-sneeuw

Dit boek vraagt om een bewolkte dag waarop je samen met een kopje thee de emotionele achtbaan van de ziekte Alzheimer kan ervaren. Daarna is er misschien wat tijd nodig om alles te laten bezinken.

Voor vrouwen of mannen?

vrouw-of-man

75%

25%

Hoe dik is de pil?

327 pagina’s
dikke-pil

Ga je dit boek lezen?

 


boekiewoogie-beeldmerk


  1. 1
    Willeke van Dolderen

    Ik ben het eens met de recensie alleen zag ik er geen humor in, ik zag alleen mijn moeder voor zich, die zich verloor in Alzheimer. Ik zag de angst, de onzekerheid, de onmacht en ineens kon ik niet verder lezen. Het greep me zo aan, dat ik het heb moeten wegleggen. Wat ik goed vond aan het boek was hoe goed het proces beschreven werd en omdat het zo goed beschreven werd kwam alles weer bij me boven. Het is zeker een boek, dat ik zal aanraden als mensen meer over Alzheimer willen weten.

+ Reageer