Recensie: Marloes Kemming – Het kleine leven van Norbert Jones

Recensie: Marloes Kemming – Het kleine leven van Norbert Jones


Norbert Jones, 77 jaar, getrouwd met Emma en zij hebben een goed huwelijk. Hij heeft sinds twaalf jaar pensioen en naast het verzamelen van spullen heeft hij al vijfenzestig jaar van iedere krant die verschenen was, de artikelen gecatalogiseerd naar datum en onderwerp in overzichtelijke kaartenbakken. In zijn garage heeft hij inmiddels ruim negentienduizend voorwerpen verzameld, ieder object is uniek en bijeengebracht met de gedachte iets van het verleden te behouden. Op een dag wordt Norbert gedwongen zich de vraag te stellen: wat zal er met mijn spullen gebeuren als ik er niet meer ben?
Hij opent in zijn garage een nostalgiewinkel en zijn spullen zijn alleen te koop als de koper er een mooi verhaal bij heeft. Het proces van loslaten begint voor Norbert. Afscheid nemen, geheimen en herinneringen delen.

ISBN: 9789 401 604 727 – Xander uitgevers – Aantal pagina’s: 223 – Debuut


*****

4 van de 5 sterren — Joke


scrollen

Vanaf hier weet je binnen één minuut of dit boek bij je past.

Start!

Recensie in één zin

‘Een klein leven, maar groot beschreven!

Hoofdpersonages

*****

Norbert Jones is een rustige man, maar getekend door een gebeurtenis in zijn jeugd. Met het verzamelen van spullen wil hij het verleden behouden. Hij krijgt hiervoor de ruimte van zijn vrouw Emma, die leeft voor hun dochter Marie, haar man en het huishouden.
— Joke

Sfeer

*****

Het leven van Norbert Jones en zijn vrouw Emma verloopt heel rustig met een vaste indeling. Je wordt langzaam in hun leven getrokken en laat dat niet meer los voor het boek uit is. De sfeer van ouder worden, herinneringen, maar vooral ook van mooie verhalen die de bijzondere momenten van het leven laten zien.
— Joke

Schrijfstijl

*****

Het is knap hoe zo’n jonge schrijfster het leven van een oude man kan beschrijven. Eenmaal begonnen laat het boek je niet meer los.
— Joke

Passage uit het boek

“Morgen” zei Emma. Ze had haar ogen strak op een pan kokend water gericht en accepteerde zijn kus op haar oor. De keukentafel was al gedekt voor twee, met toast en jam en thee, die inmiddels te sterk was geworden. Een kannetje melk en twee schijfjes citroen stonden naast de botervloot en over precies twee minuten zouden ze ook een ei krijgen. Norbert ging aan tafel zitten en sloeg de krant open. “Ze lanceren een schip morgen, het grootste oorlogsschip dat sinds de Koude oorlog gebouwd is,“ begon hij hardop voor te lezen………het ei landde voor hem in een roze dopje. Emma zuchtte terwijl ze ging zitten, een gewoonte die ze beiden ergens in de laatste jaren ontwikkeld hadd