Het lijkt misschien alsof opa een saai leven heeft in het verzorgingstehuis, maar aan zijn kleinkind vertelt hij de mooiste verhalen – soms is hij een sultan, dan weer een kapitein of een duiker.

Als opa steeds vaker in bed blijft, en zelfs zijn ogen niet meer opendoet, wordt iedereen verdrietig. Maar dat is nergens voor nodig, want juist nu is opa op een extra bijzonder avontuur!

ISBN: 9789045131283 – Uitgeverij Querido – Aantal pagina’s: 24 – Prentenboek

2 van de 5 sterren — Ies

Recensie in één zin

‘Dit verhaal heeft veel potentie, maar dat komt helaas niet helemaal uit de verf.’

Verhaallijn

Opa woont in een verzorgingshuis met andere opa’s en oma’s en zit vooral in een stoel. Toch beleeft hij veel spannende avonturen: hij is sultan van een groot land, vaart als kapitein van een enorm schip over de oceanen en snorkelt tussen de vissen. Waar deze avonturen vandaan komen, is niet duidelijk. Opa vertelt het niet, maar de hoofdpersoon weet dat opa al deze dingen in het geheim doet. Als opa steeds langer slaapt en iedereen daar verdrietig om is, weet de hoofdpersoon dat opa gewoon avonturen aan het beleven is. Dit stukje van het boek had wat mij betreft iets dieper uitgewerkt mogen zijn, omdat dit het cruciale punt in het verhaal is.
— Ies

Illustraties

De illustraties zijn paginavullend en kleurrijk, maar toch maken ze op mij een sombere indruk. Verder is de textuur van het tekenmateriaal heel duidelijk te zien: strepen van kleurpotlood, kleurverschil in de stukken die met stift zijn ingekleurd en achtergrondfiguren die met waterverf zijn gemaakt, waardoor ze wazig en onscherp ogen. Het is allemaal niet mijn smaak.
— Ies

Stukje uit het boek

Voor wie is het boek?

Dit boek geschikt om voor te lezen aan kinderen vanaf een jaar of vijf. Jongere kinderen zullen vooral de kleurrijke illustraties interessant vinden; deze bieden genoeg gespreksstof zonder het verhaal te hoeven begrijpen.

Voor meisjes of jongens?

Type verhaal?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Guilherme Karsten – Ben jij een monster?

Recensie: Pim Lammers & Sophie Pluim – Wegloopdagen