Mijn naam is Peter Grant. Tot voor kort was ik slechts een aspirant-agent in het machtige justitieleger dat alle weldenkende mensen de Metropolitan Police Service noemen. En alle andere mensen de smerissen. Mijn enige zorgen in het leven waren het feit dat ze me naar een bureaucratische afdeling wilden overplaatsen en dat ik geen idee had waar ik tijdens mijn nachtdienst een kop koffie kon halen. Totdat ik voor een moordonderzoek een getuigenverklaring probeerde af te nemen van een dode die nog erg spraakzaam bleek te zijn. Ik trok meteen de aandacht van inspecteur Nightingale – de laatste tovenaar van Engeland.

Nu ben ik een agent én een tovenaarsleerling, de eerste in wel vijftig jaar. En laten we zeggen dat mijn leven er een stuk ingewikkelder op is geworden: een huis vol vampiers in Purley uitroeien, een wapenstilstand tussen twee beschermgeesten onderhandelen en het uitspitten van graven in Covent Garden.

Bovendien broeit er iets in het hart van mijn geliefde stad, een wraakzuchtige geest die gewone Londenaren verandert in moordlustige marionetten…

ISBN: 9789021058603 – Uitgeverij Luitingh-Sijthoff – Aantal pagina’s: 400 – Fantasy, misdaad

4 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Veel spanning en speurwerk met een flinke dosis magie: Rivers of London is een heerlijke urban fantasy mét moord.’

Hoofdpersonages

Peter Grant werkt nog niet zo lang bij de politie, heeft een goed gevoel voor humor en denkt altijd net even anders over dingen na dan andere mensen. Hij moet samen met zijn collega Lesley May een vreemde plaats delict bewaken tot het licht wordt. Lesley is een stuk serieuzer dan Peter en werkt hard om zichzelf te bewijzen. Wanneer Lesley koffie voor hen beiden gaat halen om de nachtdienst door te komen, wordt Peter aangesproken door een geest die beweert de hele moord te hebben gezien.
Daarmee trekt Peter de aandacht van inspecteur Thomas Nightingale, de laatste tovenaar van Engeland. Thomas is behoorlijk excentriek, weet meer over magie dan hij loslaat en is ouder dan hij eruitziet.
— Frederique

Sfeer

Rivers of London begint met rustige raadsels, maar wordt al snel echt spannend. Je leert, net als Peter Grant, gedurende het boek steeds meer over magie en de andere paranormale aspecten van de wereld. De spannende sfeer en de magie raken steeds meer met elkaar verweven en je wordt echt in de wereld getrokken. Je móét weten hoe het verdergaat en kan het boek eigenlijk niet wegleggen.
— Frederique

Schrijfstijl

Ben Aaronovitch heeft een schrijfstijl waar je, wanneer je begint met lezen, eerst even aan moet wennen. Heb je het eerste hoofdstuk gelezen? Dan zit je er echt helemaal in. Ben Aaronovitch combineert een detective met fantasy en doet dit met een flinke dosis humor, waardoor deze urban fantasy echt enorm spannend is, maar geen enkel moment zwaar.
— Frederique

Passage uit het boek

‘De volgende ochtend vroeg Lesley me hoe het met de geestenjacht was gegaan. We stonden wat voor het kantoor van Neblett te dralen, waar straks de genadeslag gegeven zou worden. We waren niet verplicht om daarbij aanwezig te zijn, maar we wilden onze lijdensweg zo snel mogelijk beëindigen.
‘Er zijn ergere dingen dan de Case Progression Unit,’ zei ik.
Daar dachten we allebei even over na.
‘Files,’ zei Lesley. ‘Files zijn erger dan de CPU.’
‘Maar je mag daar wel in een mooie auto rijden,’ zei ik. ‘BMW 5 Series, Mercedes-Benz M-Klasse…’
‘Wat ben je toch oppervlakkig, Peter.’ zei Lesley.
Ik wilde daar iets tegen inbrengen, maar toen kwam Neblett zijn kantoor uitlopen. Hij leek niet verbaasd te zijn om ons te zien. Hij gaf Lesley een envelop, die ze gek genoeg niet leek te willen openen.
‘Ze wachten op je in Belgravia,’ zei Neblett. ‘Hup, in de benen.’
Belgravia is de wijk waar het rechercheteam van Westminster is gevestigd. Lesley zwaaide nerveus naar me, draaide zich om en snelde door de gang.
‘Daar loopt een echte boevenvanger,’ zei Neblett. Zijn blik viel op mij en hij begon te fronsen.
‘Jij daarentegen…’ zei hij. ‘Ik weet niet wat je bent.’
‘Iemand die proactief is en een waardevolle bijdragen levert, inspecteur,’ zei ik.
‘Een wijsneus, dat ben je,’ zei Neblett. Hij gaf me geen envelop, maar een vel papier. ‘Je gaat samen werken met inspecteur Thomas Nightingale.’ Op het papiertje stonden de naam en het adres van een Japans restaurant aan New Row.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Sarah Bailey – Een dood vol leugens

Recensie: Josephine Tey – Een koninkrijk voor een moord