1982: Róisín en Red ontmoeten elkaar als tieners in hun Ierse dorp. Red staat bekend als onruststoker, maar Róisín vindt hem slim en grappig. Wanneer Red zich flink in de nesten werkt, ontvlucht hij het dorp en zijn familie.

1984: Róisín studeert en woont thuis, terwijl Red in een kraakpand in Londen woont. Als Róisín in Londen kerst komt vieren bij haar vader, die ze nooit ziet, wordt ze opnieuw opgeslokt in Reds onrust. Róisín blijft achter Red aanrennen, maar misschien wil Red – knappe, slimme Red – niet gevonden worden.

ISBN: 9789493525160 – Uitgeverij Pluim – Aantal pagina’s: 358 – Roman

5 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Na het uitlezen van Red zijn er maar twee woorden mogelijk: bualadh bos.’

Hoofdpersonages

Red Camelin staat bekend als stoer, fout en een onruststoker. Hij heeft een reputatie, maar is tegelijkertijd een stuk slimmer dan iedereen denkt. Red is beleefd en heeft humor. Hij wil op een gegeven moment niet meer naar huis en slaapt bij anderen op de bank, ook bij Róisín en haar moeder Una. Jaren later woont hij in een kraakpand met twee huisgenoten en een gepensioneerde windhond.

Róisín McCaffrey is niet populair op school en wordt gepest met haar Noord-Ierse accent. Voor Tina Doyle, een van haar pesters, bezorgt ze brieven van en naar Red. Róisín is onzeker en zoekende naar wat ze precies wil in het leven. Het enige waar ze zeker van is, is Red.
— Frederique

Sfeer

Red heeft als geheel een sfeer die eigenlijk niet te omschrijven is. Aan het begin is het boek nog redelijk gemoedelijk, maar naarmate je verder komt wordt het steeds beklemmender en rauwer. Het is geen luchtig boek en grijpt je echt naar de keel. Tegelijk is het ook een heel mooi boek en is het eigenlijk niet weg te leggen. Als je Red uithebt denk je er nog lang over na.
— Frederique

Schrijfstijl

Louise Kennedy maakt in Red geen gebruik van aanhalingstekens. Hierdoor is het, vooral aan het begin, lastig om gesproken woorden en gedachtes uit elkaar te houden. Je went er met een paar hoofdstukken aan en dan krijgt het bijna iets poëtisch. Met lyrische zinnen zet Louise Kennedy de personages, omgeving en gebeurtenissen uiteen, op een manier die je echt helemaal in zijn greep houdt tot de laatste bladzijde.
— Frederique

Passage uit het boek

‘Er werd aangebeld, drie schelle tonen. Róisín rende de trap af, graaide haar moeders vaalgele regenjas van de trapleuning en trok hem aan over haar nachtjapon.
Red stond voor de deur, of juister, ijsbeerde voor de deur.
Al twee weken had ze hem elke dag na school een brief gegeven, zat ze naast hem op het muurtje, rookte en lachte tot de klamme kou onverdraaglijk werd. Het was zaterdag, maar hij droeg zijn schooluniform. Zijn das bungelde uit zijn broekzak.
Waarom staat je nummer niet in het telefoonboek? vroeg hij, waarna hij zweeg en haar strak aankeek.
Van boven klonk een hol plakkerig geluid toen Una’s kromgetrokken slaapkamerdeur openging. Wie is het? vroeg ze.
Jezus, mompelde Róisín. Het is Red!
Ze ging met hem naar de keuken. Ben je de hele nacht op stap geweest?
Hij haalde de envelop tevoorschijn die ze hem de dag ervoor had gegeven, mepte ermee tegen zijn hand. Wist jij wat hierin stond? Zijn adem rook ranzig, sigaretten en drank.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Josie Silver – Een dag in december

Recensie: Susanne O’Leary – Geheimen van Willow House