In Minihorror maken we kennis met Mini en Miki, nieuwkomers in een buitenwijk van Wenen. Ze doen hun best om erbij te horen en alles goed te doen, maar worden desondanks – of juist daarom – voortdurend achtervolgd door catastrofes en monsters.
Er verschijnen maden in een chocoladereep, Mini wordt levend begraven, Miki gaat de strijd aan met een vleesetend monster – en in het volgende hoofdstuk beginnen de gruwelijkheden van voren af aan.

ISBN: 9789083535647 – Uitgeverij Koppernik – Aantal pagina’s: 192 – Roman

4 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een grappig boek waarin Mini en Miki angstaanjagende avonturen beleven.’

Hoofdpersonages

In Minihorror lees je hoe Mini en Miki nieuw zijn komen wonen in Wenen. Je leert gedurende het boek steeds meer over Mini en Miki, maar ook over hun bijzondere familieleden. Een absurdistisch verhaal maar wellicht zit er toch herkenbaarheid in.
— Eline

Sfeer

Minihorror is geschreven in korte hoofdstukken die een verhaal vertellen. Daardoor leest het makkelijk weg en is de spanning per hoofdstuk opgebouwd. Zoals te verwachten in een boek als dit, sprak het ene hoofdstuk mij meer aan dan het andere hoofdstuk.
En voor wanneer je aan het eind van Minihorror nog geen genoeg hebt, is er extra bonusmateriaal opgenomen achter in het boek.
— Eline

Schrijfstijl

Minihorror is geschreven op een manier waar ik eerst aan moest wennen. Toen ik de schrijfstijl eenmaal door had, heb ik ervan genoten en kon ik er de humor van inzien. Tijdens de spannende scènes weet Barbi Marković de humor goed over te brengen.
— Eline

Passage uit het boek

‘Dus… Iemand gaat flippen en de ander aan flarden scheuren, het is alleen nog niet duidelijk wie. Zal Miki doordraaien, die momenteel schoenen staat te sorteren en moet improviseren omdat er simpelweg niet genoeg plek is voor alle schoenen, of wordt het Mini, die stof afneemt.
‘Ieuw,’ zegt Mini, ‘zoveel stof!’
Mini en Miki lopen met allerlei spullen langs elkaar heen. Terwijl Miki met zijn hele hoofd in de vaatwasser zit en iets zoekt of repareert, houdt Mini hem vanuit de slaapkamer in de gaten. Het stoort haar dat hij zich in details verliest, terwijl zij zichtbare vooruitgang probeert te boeken. Maar dan begint ze de was op de vouwen en dat duurt serieus een halfuur. Miki komt na een tijdje binnen om te vragen of Mini een schroefje heeft gezien dat hij twee weken geleden ergens heeft neergelegd. Ze stelt een paar plekken voor waar hij zou kunnen zoeken. Miki vraagt nog een keer of ze zeker weet dat ze het schroefje niet heeft weggegooid.
‘Ik weet het niet, Miki! Soms gooi ik denken weg als ik snel moet schoonmaken, oké?’’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Guilherme Karsten – Ben jij een monster?

Recensie: Gill Lewis & Rebecca Bagley – Winde…