Als zee uit hond is de nieuwe bundel van Lucas Rijneveld met bekende, in opdracht geschreven gedichten en nieuw werk. In een van de gedichten staat: ‘mezelf weer tot het verkeerslawaai rekenen’. Dat klinkt als iemand die er klaar voor is zijn of haar plek in de wereld in te nemen, en zo is het. Soms zoekend, soms schoorvoetend stapt de verteller het leven in, met de lens naar buiten gericht.
Als zee uit hond is een bundel gedichten van iemand die zijn plek heeft ingenomen, en voor iedereen die daar nog mee bezig is. En zijn we dat niet allemaal?

ISBN: 9789025479183 – Uitgeverij Atlas Contact – Aantal pagina’s: 64 – Poëzie

4 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een soms prachtige, soms wat zweverige dichtbundel over rouw, gemis en het zoeken naar je plek in de wereld.’

Thema’s

Lucas Rijneveld heeft met Als zee uit hond een bundel gemaakt met allerlei thema’s. Opvallend is dat het allemaal is geschreven vanuit iemand die op zoek is naar zijn plaats in de wereld. Het gedicht dat mij het meest is bijgebleven is Spraakkunde. Dit gedicht is wat mij betreft de spijker op zijn kop wat betreft rouw.
— Eline

Sfeer

Ik vind de gedichten in Als zee uit hond niet allemaal pakkend. Bij sommige gedichten kreeg ik de drang om deze meerdere keren te lezen, maar sommige kwam ik maar lastig doorheen. Dit is omdat sommige gedichten wat mij betreft te zweverig zijn geschreven.
— Eline

Schrijfstijl

De schrijfstijl van Lucas Rijneveld is iets waar ik aan moest wennen. Het is voor mijn gevoel soms wat traag en zweverig geschreven. Dit zorgt ervoor dat je als vanzelf vertraagt tijdens het lezen, wat ik niet altijd als prettig heb ervaren. Wel zijn er pakkende gedichten die ik meerdere keren heb gelezen om van te genieten.
— Eline

Passage uit het boek

‘Spraakkunde

Bij de logopedist las ik: Slaap je niet
dan lig je toch. Het was een gedicht
van een schrijver die wel een miljoen rouwvliegjes in haar buik meedroeg.

In taal komt de dood soms op
kousevoeten, dan weer stommelend
van de trap. Ik wilde hem op heterdaad
betrappen, hem dichtklappen zoals je
een boek, om het later weer open te slaan.

Later wil zeggen dat als ik groot ben, fermer
misschien, als ik heb geleerd dat gemis familie
is en geluk een goede vriend die je graag ziet,
maar wegens tijdgebrek meestal misloopt.

Ik ging van het gedicht houden en mijn
spraak vorderde, al verslikte ik me soms
in een woord, waarop de logopedist zei:
Je bent te gulzig, je schranst, als je zo
doorgaat komen je darmen in de knoop.

En: Rouw je niet, dan mis je toch.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Suzanne Weterings & Fleur van der Weel – Spot

Recensie: Edward van de Vendel & Saskia Halfmouw –…