Als Sils moeder voor haar werk naar een Waddeneiland verhuist om een windmolenpark op te zetten, laat de tienjarige Sil de stad achter zich. Tijdens een schoolbezoek aan het zeehondencentrum valt ze in een bassin en komt ze oog in oog met een opvallend grote zeehond die vreemd vertrouwd voelt.
Met haar vragen kan ze alleen bij haar oma terecht, die haar vertelt over selkies: zeehonden die in mensen kunnen veranderen. Dat verhaal laat Sil niet meer los, zeker niet omdat het lijkt samen te hangen met de verdwijning van haar vader.
Langzaam ontdekt Sil dat ze een bijzondere band heeft met de zeehonden. Wanneer die in gevaar komen, blijkt dat juist Sil hen kan helpen.

ISBN: 9789062228423 – Uitgeverij Volt – Aantal pagina’s: 251 – Jeugdboek

3 van de 5 sterren – Ies

Recensie in één zin

‘Een mythe gegoten in een kinderverhaal.’

Verhaal

Sil verhuist samen met haar moeder en oma naar een van de Waddeneilanden, voor haar moeders werk. Sils vader is verdwenen en waarschijnlijk verdronken toen Sil nog heel klein was en daarom mag ze van haar moeder niet in de buurt van water komen. Als ze tijdens een schooluitstapje in een zeehondenbassin valt en daar een bijzondere ontmoeting heeft met een zeehond wordt de clou van het verhaal al snel duidelijk. Hierdoor wordt de spanning wat uit het verhaal gehaald. Toch is het plezierig om te lezen, zeker omdat er nog andere spannende lijnen in het verhaal zitten die minder voorspelbaar zijn.
— Ies

Het boek

De cover van Selkie geeft een onderwaterwereld weer waarin een meisje en een zeehond zij aan zij zwemmen. Dit geeft al vrij veel van het verhaal weg, maar past daardoor wel goed bij het onderwerp. De illustraties binnenin zijn in grijstinten en vullen het verhaal mooi aan.
— Ies

Schrijfstijl

Selkie is een prima geschreven boek dat prettig leest en dat kinderen waarschijnlijk ook makkelijk kunnen lezen. Het verhaal an sich is wat voorspelbaar en dat maakt het minder boeiend om te lezen.
— Ies

Passage uit het boek

‘Meteen daarop voelde Sil weer die vreemde trilling. Communiceerden zeehonden via een trilling? Want wat ze voelde was… zijn liefde voor haar zonder dat hij een woord had uitgesproken. Op een intense, diepe manier die ze nog niet kende. Verwonderd keek ze naar hem op.
Seamon knikte toen hij zag dat ze het begreep, en begon te vertellen: ‘Ik had nooit weg willen gaan. Ima en ik hadden ons familiegeheim goed bewaard. We dachten dat we ervoor gezorgd hadden dat er niets mis kon gaan. Maar door een ongelukkig voorval vond ik toch mijn zeehondenhuid terug… en zodra een Selkie zijn huid ziet…’
‘…moest je terug naar zee.’’

Voor wie is het boek?

Voor meisjes of jongens?

Leesvoorschrift

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Lisa Gardner – Kus haar vaarwel

Recensie: Maartje Koumen - Duinwachters