Haar hele leven heeft Lara al het gevoel dat ze niet goed genoeg is. Ze staat in de schaduw van haar ‘perfecte’ broer, terwijl haar ouders zo ongeveer alles bekritiseren wat zij doet. Het leven op de familieboerderij heeft ze daarom zo snel mogelijk achter zich gelaten. Maar dan komt het moment dat haar ouders iemand zoeken om de melkveehouderij over te nemen. Hoewel ze absoluut geen voorkeur hebben voor Lara, voelt dit tegen beter weten in voor haar als dé kans om aan haar ouders te laten zien wat ze in zich heeft.
Tussen de eigenwijze koeien en liters melk, wordt waar ze al bang voor was waarheid: ze heeft geen idee hoe ze dit moet aanpakken. In haar poging er een succes van te maken en zichzelf daarmee te bewijzen tegenover haar familie slaat ze alle hulp af. Helemaal die van boer Joris, haar buurman. Terwijl hij zich irritant blijft bemoeien met hoe Lara alles doet, zou zij het liefst de boerderij willen sluiten. Want hoe word je gelukkig op een plek waar de verwachtingen zo hoog zijn?

ISBN: 9789464823615 – Uitgeverij April Books – Aantal pagina’s: 350 – Feelgoodroman

5 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een feelgood in een práchtige uitvoering.’

Hoofdpersonages

Geen land mee te bezeilen vertelt het verhaal van Lara. Haar hele leven al heeft zij het gevoel niet goed genoeg te zijn. Wanneer zij de kans krijgt om de melkveehouderij van haar ouders over te nemen, ziet zij dit als mogelijkheid om te bewijzen wat zij in haar mars heeft. Eenmaal bezig op de boerderij, blijkt het toch niet zo eenvoudig en dringt ook buurman Joris zich steeds aan haar op. Ondertussen lees je over de familiebanden met haar ouders, broer Max en zus Sofie. De onderliggende verhoudingen worden mooi weergegeven en je gaat als lezer al snel meeleven met Lara.
— Eline

Sfeer

Geen land mee te bezeilen leest makkelijk weg. Het boek is bij tijden spannend, en bij tijden heerlijk romantisch. Het boek heeft mij van begin tot einde geboeid.
— Eline

Schrijfstijl

Doordat Geen land mee te bezeilen is geschreven in de tegenwoordige tijd, gaat het verhaal als vanzelf voor je ogen leven. Het is geschreven vanuit de ik-vorm, vanuit Lara. Dit maakt dat het lijkt alsof Lara haar levensverhaal speciaal aan jou als lezer vertelt.
Het boek zelf is mooi om te zien door de sprayed edges en de aansprekende illustratie op de cover.
— Eline

Passage uit het boek

‘Ik schraap mijn keel. ‘Eh, ik…’ begin ik zachtjes.
Direct zijn alle ogen op mij gericht. Iedereen kijkt me verwachtingsvol aan.
‘Ik dacht… ehm.’
‘Nou, zeg wat je te zeggen hebt,’ reageert mijn vader ongeduldig.
Voor de tweede keer schraap ik mijn keel en onder de tafel vouw ik mijn klamme handen in elkaar. ‘Ik heb de afgelopen tijd veel nagedacht, over…’ Ik pauzeer kort, maar als ik mijn vader hoor zuchten, ga ik snel verder. ‘Over mijn werk, mijn huis en… het familiebedrijf.’
‘Ja?’ reageert mijn moeder terwijl ze haar lepel op tafel legt.
In een poging mezelf iets rustiger te maken, blaas ik alle lucht die ik in mijn longen heb langzaam uit. Nog steeds kijkt iedereen aan tafel me aan. Sofie met nog altijd een dwingende blik en de rest met vraagtekens in hun ogen.
‘Ik zat te denken… misschien wil ik het wel.’
Zo. Dat is eruit.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Dennis Biesma – Volledig verknipt

Recensie: Lucy Diamond – De weg naar elkaar