Patricia, of Pat voor haar vrienden, is psychotherapeut en een amateurdetective. Ze woont in de Sussex Downs, niet ver van zee, en geniet van haar rustige leven. Ze maakt wandelingen langs de rotskust, wijst slecht gedisciplineerde hondeneigenaren terecht en waarschuwt toeristen dat ze niet te dicht bij de afbrokkelende rand van de klif moeten komen.

Haar zorgvuldig geordende leven wordt overhoopgehaald als het lichaam van Henry aanspoelt. De politie is ervan overtuigd dat het zelfmoord was, dat hij is gesprongen. Maar Pat weet wel beter. Zij is getraind om dingen te zien die anderen ontgaan, zij begrijpt mensen. Hun lusten, hun liefdes, hun fantasieën, hun zwakke plekken, hun diepste verlangens. Zij kijkt. Ze luistert. Ze observeert, en ze trekt nooit te snel een conclusie.

ISBN: 9789463824804 – Uitgeverij Pelckmans – Aantal pagina’s: 319 – Misdaad, thriller, cosy crime

4 van de 5 sterren – Sandra

Recensie in één zin

‘Moord in therapie is een vermakelijke en originele misdaadroman vol humor, scherpzinnigheid en goed doordacht.’

Hoofdpersonages

Patricia (Pat) Phillips is psychotherapeut van beroep en in haar spaarzame vrije tijd amateurdetective. Ze woont in Sussex Downs, niet ver van zee in het plaatsje Westlinke. Elke dag neemt ze een duik in zee, weer of geen weer. Op de weg ernaartoe heeft ze steevast een afvalgrijper en een vuilniszak bij zich. Pat kan het niet laten om mensen met loslopende honden terecht te wijzen of toeristen die te dicht bij de rand van de Cliffs komen te waarschuwen voor afbrokkelend gesteente. De naam van haar kleine woning is Ivy Cottage. De praktijkruimte staat achter in haar tuin, die ze de herdershut noemt. Pat heeft een dochter, Sofia.

Prichard Knowles is een goede vriend en naaste buur van Pat met wie ze regelmatig een vorkje prikt en een drankje doet. Hij verandert ‘alles’ in alcohol en laat haar daarvan meegenieten met wisselend succes. Zijn kookkunsten weet ze beter te waarderen. Prichard is haar sparringpartner in deze crime en samen onderzoeken ze de onverwachte dood van Pat’s cliënt. Het ‘zenuwcentrum’ bevindt zich in de keuken van Ivy Cottage.
— Sandra

Sfeer

Vanaf het begin zit je als lezer gelijk in het verhaal en kun je je een goed beeld vormen van de verschillende gebeurtenissen en ontwikkelingen. Perry weet de lezer regelmatig op het verkeerde been te zetten, waardoor gedachten en mogelijke complottheorieën alle kanten uitschieten. Ze bouwt de spanning daarbij heel goed op. Maar zoals vaker is niets wat het lijkt… de ontknoping was daardoor zeer verrassend!
— Sandra

Schrijfstijl

Philippa Perry heeft een zeer toegankelijke schrijfstijl, waarbij lange en korte zinnen elkaar afwisselen. Daarnaast bevat het verhaal voldoende details, waardoor de lezer zich een goed beeld kan vormen van de omgeving en de mensen die er wonen of die er langskomen. Er is ruimte voor dialoog en er is veel humor aanwezig, waardoor het boek prima wegleest. De schrijfster en de hoofdpersoon hebben veel gemeen en het kan dan ook niet anders dat het deels biografisch is, gezien de inzichten en verweven vakjargon. Een mooie combinatie, die heeft geresulteerd in een origineel, humoristisch en spannend boek. Heel knap!
— Sandra

Passage uit het boek

‘Opeens begon het te regenen en te hagelen. Pat keek op. Ze was zo diep verzonken in haar gedachten en theorieën, terwijl ze zich concentreerde op het pad en het schaarse afval dat ze opruimde, dat ze het weer niet had opgemerkt, de wolken, de storm die uit Frankrijk was komen aandrijven. Geen wonder dat het kustpad leeg was; de lucht was zwart en de hemelsluizen hadden zich waarlijk geopend. Geen motregentje om je schouders bij op te halen, of zelfs maar dikke regendruppels; dit waren stekende korreltjes, die van de grond opsprongen en van haar schouders stuiterden, als granaatscherven. Ze was zo verstrooid geweest dat ze naar buiten was gelopen in een T-shirt en het dunne, gewatteerde vest dat gewoonlijk aan de binnenkant van de deur hing in de herdershut.
Waar was ze? Ze keek het pad af door de neerdenderende regen, die van haar neuspunt droop en als een rivier over haar ruggengraat stroomde, haar ondergoed in. Het was iets bijbels. Zo’n storm waarin mensen verdwaalden. Door het regengordijn kon ze vaag het silhouet van de pub in Beachy Head zien. Was ze zo ver gelopen?’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Boris O. Dittrich – Vuurgloed

Recensie: B.A. Paris – Slaap zacht