Sloane Caraway is een pathologische leugenaar. Kleine leugentjes, onschuldig bedoeld, om haar saaie leven wat op te leuken. Als ze op een middag in het park een kind in tranen ziet door een bijensteek, kan ze het niet laten. Ze vertelt de aantrekkelijke vader van het meisje dat ze verpleegkundige is en haalt de angel uit de voet van het kind.
Met deze leugen en de toevallige ontmoeting weet Sloane het voor elkaar te krijgen de oppas te worden van het meisje. Haar ouders, het rijke echtpaar Jay en Violet Lockhart, zijn een ogenschijnlijk volmaakt New Yorks glamourkoppel. Maar achter dat perfecte plaatje schuilt een waarheid die veel gevaarlijker is dan iemand ooit voor mogelijk had gehouden.

ISBN: 9789400518377 – Uitgeverij A.W. Bruna – Aantal pagina’s: 384 – Thriller

4 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een spannende thriller die, na een moeizame start, een echte pageturner is.’

Hoofdpersonages

De oppas vertelt het verhaal van Sloane. Een wat ongelukkige, voormalig leerkracht maar nu nagelstyliste. Op een dag komt ze in het park een man, Jay, met een kindje, Harper, tegen. Doordat Harper is gestoken door een bij, kan Sloane zich ontfermen over Harper door te doen alsof ze verpleegkundige is. Langzaam maar zeker dringt Sloane het leven binnen van Jay, Harper en de moeder van het gezin Violet.
Sloane blijkt een grote leugen met zich mee te dragen en deze wordt langzaam maar zeker duidelijk wanneer Sloane zich steeds meer aan Violet gaat spiegelen en meer op haar gaat lijken.
Ondertussen blijkt ook Violet geheimen te hebben die erger zijn dan je als lezer vooraf had kunnen bedenken.
— Eline

Sfeer

Toen ik net begon te lezen in De oppas moest ik er echt even in komen. Het boek sleepte zich naar mijn idee wat voort, voordat er echt vaart in het verhaal kwam. Nadat ik eenmaal was gegrepen door het verhaal, kon ik het boek moeilijk wegleggen.
— Eline

Schrijfstijl

Zoals eerder gezegd, moest De oppas voor mij echt even op gang komen. Uiteindelijk zat ik goed in het verhaal en kon ik het moeilijk wegleggen. Steeds wanneer ik dacht te weten hoe het verhaal verder zou gaan, werd ik weer verrast en bleek het een heel andere wending te nemen.
Ik vind het sterk dat je afwisselend hoofstukken leest vanuit het perspectief van Soane, Violet en Jay. Hierdoor krijgt het boek de verrassende wending die het interessant houdt.
— Eline

Passage uit het boek

‘’Ik ben verpleegkundige.’ Voordat ik het weet tuimelen de woorden mijn mond uit. Luidruchtig kletterend als een stel blikjes dat aan een achterbumper is vastgemaakt. Als ik mijn hand had kunnen uitsteken en ze bij hun staart had kunnen grijpen om ze weer naar binnen te trekken, had ik dat gedaan, maar het is te laat. Ze zijn gehoord; twee hoofden draaien zich om.
Ik zou moeten weglopen. Of lachend moeten zeggen dat ik maar een grapje maakte. Maar als de vader en het kleine meisje opkijken vanaf de parkbank, zijn ogen glanzend van de hoop, de hare van tranen, voel ik zo’n adrenalinestoot dat ik het geen van beide doe. In plaats daarvan kniel ik naast het meisje en glimlach eerst haar en daarna hem stralend toe.
‘U moet er ijs op leggen,’ zeg ik tegen de man, met een duidelijke, kalme stem, met een zweem van gezag waarvan ik aanneem dat iemand uit de medische sector dat van nature heeft.
Punt is dat ik geen verpleegkundige ben. Nooit geweest. Wat ik ben, is een leugenaar.
Van over de speelplaats had ik het gejammer van het meisje gehoord, langgerekte snikken die me naar haar toe lokten. Ik ben altijd nieuwsgierig geweest, heb altijd de gesprekken van onbekenden proberen af te luisteren, zet vaak een stapje dichterbij om over iemands schouder mee te lezen, neem stiekem de persoon naast me in de ondergrondse op, span me in om de berichten op hun telefoon te zien. Nog zo’n slechte gewoonte van me.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Elisabeth van den Abeele & Nicolas…

Recensie: Simon Philip & Lucia Gaggiotti – Ik wil…