Na een maand backpacken door Indonesië brengen vriendinnen Manon en Ellen hun laatste week door in een luxe resort op Bali. Hoewel Manon dacht het verleden achter zich te hebben gelaten, brengen het strand en de golven herinneringen naar boven aan dat ene moment dat haar leven voorgoed veranderde. Dan ziet ze in de plaatselijke surfshop een recent genomen foto van iemand van wie zij weet dat hij dood is. Maar als dit Ricardo is, wie is er dan acht jaar geleden gestorven? En waarom?

ISBN: 9789400519664 – A.W. Bruna Uitgevers – Aantal pagina’s: 313 – Thriller

3 van de 5 sterren – Kaylee

Recensie in één zin

‘Een typische Suzanne Vermeer-thriller, maar wel wat kabbelend qua spanning.’

Hoofdpersonages

Manon is vijfentwintig en gaat samen met haar goede vriendin Ellen op vakantie naar Indonesië. Elles roots liggen in het land en ze wil deze graag samen met Manon opzoeken. Het duo trekt vier weken met hun backpack door het land. De laatste week vertoeven ze in een luxe resort om bij te komen van alle indrukken en ervaringen.
Al snel blijkt dat Manons verleden haar achtervolgt, er is veel gebeurd tijdens een familievakantie in Portugal acht jaar geleden. Ze praat hier niet over en probeert het zo ver mogelijk weg te stoppen. Wanneer ze tijdens het boeken van een excursie een foto ziet met daarop een jongen, weet ze direct dat dit Ricardo is. Ze heeft hem destijds tijdens de familievakantie in Portugal ontmoet, maar Manon beseft zich dat de jongen op de foto Ricardo niet kan zijn want hij is dood. Al snel ontmoet ze Luca, de jongen van de foto, en zoekt toenadering maar hij verzoekt haar om geen contact te zoeken. Manon legt zich neer bij het besluit maar ze is ervan overtuigd dat hij Ricardo is. Dan ineens klopt hij aan bij de hotelkamer van Manon en Ellen.

Manon gaat samen met Luca op onderzoek uit en al snel komen ze erachter dat hun verleden hen sneller achtervolgt dan ze ooit gedacht hadden…
— Kaylee

Sfeer

Vanaf het eerste hoofdstuk is duidelijk dat Manon een geheim heeft rondom haar familievakantie in Portugal jaren geleden. Ze koestert geen goede herinneringen aan die vakantie en het lijkt erop dat de gebeurtenissen van destijds haar nu achtervolgen. Langzaam wordt duidelijk waarom de vakantie gevolgen heeft en wordt de spanning een beetje opgebouwd. De bloedstollende spanning blijft achterwege en ik had eerlijk gezegd meer verwacht van de ontknoping.
— Kaylee

Schrijfstijl

Ik lees de boeken van Suzanne Vermeer graag. Het zijn wat mij betreft verhalen die fijn en vlot lezen. Als lezer word je meegezogen in Onderstroom en doordat het verhaal zich langzaam ontvouwt, blijf je geboeid. Voor ik het wist had ik het boek uit, ondanks het uitblijven van de spanning.
— Kaylee

Passage uit het boek

‘’Hij heet geen Ricardo, maar Luca. Dat staat onderaan de foto,’ zegt Ellen en ze richt zich weer op de vrouw achter de balie. ‘Dinsdag naar de tempel en donderdag naar de watervallen,’ hoor ik haar in het Engels zeggen.
Ik kijk naar het gezicht waarin ik Ricardo meen te herkennen. Ik heb de zee acht jaar gemeden, maar sinds we in Indonesië zijn, word ik er dagelijks mee geconfronteerd. Zijn het mijn herinneringen aan Portugal die opspelen? Is dat het? Ik knijp mijn ogen samen. De foto lijkt tot leven te komen. Ricardo lacht naar me, zoals op de allereerste dag dat ik hem aankeek.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Saskia de Coster – Net echt

Recensie: Lisa Jewell – De mensen die bleven