Soms word je wakker en weet je meteen dat er iets niet goed is. Je weet niet hoe je het weet, maar je weet het, zo zeker als de zon die door je raam naar binnen schijnt.
Al zo lang Abel zich kan herinneren klinken er geluiden van oorlog, maar op een dag is het stil. Als hij gaat kijken wat er aan de hand is, ontdekt hij dat zijn moeder in een hert veranderd is. Zijn vader is spoorloos. Eenmaal buiten lijkt iederéén wel een dier te zijn geworden.
Op zoek naar overgebleven mensen steekt Abel de rivier over naar het vijandige noorden. Uitgerekend daar vindt hij de enige andere mens die geen dier is geworden: de cynische, hatelijke Kat.
Veroordeeld tot elkaars gezelschap gaan ze op reis. Abel omdat hij andere mensen wil vinden, Kat omdat ze de zee wil zien, en allebei omdat ze willen weten wat er in hemelsnaam aan de hand is…

ISBN: 9789021686608 – Uitgeverij Ploegsma – Aantal pagina’s: 272 – Jeugdboek

5 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een intrigerend en ontroerend verhaal voor jongeren.’

Verhaal

Albatros vertelt het verhaal van een jongen, Abel. Op een dag wordt hij wakker en blijken alle mensen te zijn veranderd in dieren. Nergens is meer elektriciteit en het internet werkt niet meer. Op een dag ziet hij een lampje knipperen in een supermarkt. Dit leidt tot een briefje en vervolgens het vinden van een walkietalkie waarmee Abel ontdekt dat hij niet de enige overgebleven mens is. Op deze manier ontmoet hij Kat. Zij blijkt niet zo’n gezellig karakter te hebben, maar langzaam maar zeker leert Abel haar steeds beter kennen. Samen proberen ze uit te vogelen wat er aan de hand is en al snel blijkt dit groter te zijn dan zij kunnen voorstellen.
Het boek lijkt qua verhaallijn misschien ver van de werkelijkheid af te staan, uiteindelijk zul je meer overeenkomsten zien dan je hoopt.
— Eline

Het boek

Albatros bevat een betoverende cover waarop het verhaal al duidelijk te zien is. Er zijn twee mensen overgebleven in een wereld waarin iedereen is veranderd in een dier. Het boek bevat verder geen illustraties. Het is één doorlopend verhaal en wat sterk is, is dat je de personages steeds beter leert kennen en ook de omgang met elkaar van de personages verandert gedurende het boek.
— Eline

Schrijfstijl

Ik moest in het begin wennen aan het verhaal van Albatros omdat het niet direct mijn interesse wekte. Door de overtuigende schrijfstijl van Yorick Goldewijk hield het boek mij in zijn greep en hoe verder ik kwam, hoe moeilijker het weg te leggen was. Ik heb na het lezen van dit boek nog lang nagedacht over de kern van het verhaal.
— Eline

Passage uit het boek

‘Abel keek op zijn wekker. Twaalf uur al. Dat was raar laat.
‘Mam?’ riep hij.
Hij schoof het gordijn opzij en keek naar buiten. Vanuit zijn zolderkamer kon hij net over de meeste omliggende huizen heen kijken. Hij wist ongeveer waar de rivier door de stad stroomde, maar de hemel daar was rustig en blauw. Geen lichtflitsen, geen rook, geen lawaai. Abel stapte uit bed, ging de trap af naar de eerste verdieping en luisterde aan het trapgat. Het was doodstil beneden.
‘Mam?’ riep hij.
Het antwoord kwam niet van beneden, maar van achter hem, uit de slaapkamer van zijn ouders.
‘Abel…?’
Het leek een beetje op zijn moeders stem, maar ze klonk vreemd, lispelend, alsof ze net van de tandarts kwam.
‘Mam…?’ Voorzichtig duwde Abel de deur van de slaapkamer open. Het was er schemerig, de lange blauwe gordijnen waren dicht en het zonlicht raakte verstrikt in de dikke stof. Maar Abel zag genoeg om te zien wat er in zijn ouders’ bed lag.
Een hert.
‘Ik voel me een beetje wazig, Abel,’ lispelde het hert, met zijn moeders stem.
Als bevroren staarde Abel naar het dierenhoofd dat boven de dekens uitstak.
‘Is dit een droom?’ fluisterde hij, eigenlijk meer tegen zichzelf. Maar het hert gaf antwoord, opnieuw met die rare tandartsstem.
‘Was het maar zo. Ik voel me niet goed, Abel. Mijn hele lijf voelt gek en mijn stem is raar. Ik krijg de woorden nauwelijks uitgesproken.’’

Voor wie is het boek?

Voor meisjes of jongens?

Leesvoorschrift

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Bert Wagendorp – PARIS

Recensie: Orjan Karlsson – Stil als de sneeuw