**** 4/5

Onder aan een imposante stenen trap van het kasteel, gekleed in haar moeders avondjurk van zwart kant, ligt Janet, in de verwrongen houding die duidt op moord… Aldus eindigen de zestien jaren van Janets korte leven. Een leven dat ze heeft doorgebracht in een tochtig Schots kasteel, waar maar geen rozen willen groeien.

Opgroeiend in een geïsoleerde en eenzame wereld wendt Barkers verdoemde jonge heldin zich tot de literatuur, de natuur en tot haar tante Lila, die haar korte momenten van troost bieden in een verder grimmig bestaan. Mensen begrijpen Janet niet en dus went ze zich tot dieren, boeken en haar eigen ongetemde verbeelding. Het familiemotto – moriens sed invictus (stervend maar onoverwonnen) – is een toepasselijk grafschrift voor de wilde en dappere Janet, wier vurige vastberadenheid om trouw te blijven aan zichzelf haar tot een van de onvergetelijkste heldinnen van de hedendaagse literatuur maakt.