Onder aan een imposante stenen trap van het kasteel, gekleed in haar moeders avondjurk van zwart kant, ligt Janet, in de verwrongen houding die duidt op moord… Aldus eindigen de zestien jaren van Janets korte leven. Een leven dat ze heeft doorgebracht in een tochtig Schots kasteel, waar maar geen rozen willen groeien.

Opgroeiend in een geïsoleerde en eenzame wereld wendt Barkers verdoemde jonge heldin zich tot de literatuur, de natuur en tot haar tante Lila, die haar korte momenten van troost bieden in een verder grimmig bestaan. Mensen begrijpen Janet niet en dus went ze zich tot dieren, boeken en haar eigen ongetemde verbeelding. Het familiemotto – moriens sed invictus (stervend maar onoverwonnen) – is een toepasselijk grafschrift voor de wilde en dappere Janet, wier vurige vastberadenheid om trouw te blijven aan zichzelf haar tot een van de onvergetelijkste heldinnen van de hedendaagse literatuur maakt.

ISBN: 9789083489407 – Uitgeverij Orlando – Aantal pagina’s: 223 – Historische fictie, klassieker

4 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘O, Caledonia is tragisch, atmosferisch en beladen, gecombineerd met prachtig taalgebruik.’

Hoofdpersonages

Janet wordt door haar familie en mensen daarbuiten gezien als betweterig en lastig. Ze gedraagt zich niet zoals anderen zouden willen dat ze zich gedraagt en voldoet niet aan de verwachtingen van het ‘standaard’-beeld van een jong meisje. Janet heeft een levendige fantasie en trekt zich vaak terug in haar boeken en haar eigen wereld. Eerst probeert Janet zich aan te passen om er meer bij te horen, maar algauw heeft ze door dat – zolang ze doet alsof – het eigenlijk niemand boeit.
— Frederique

Sfeer

O, Caledonia valt meteen met de deur in huis: Janet wordt vermoord en haar dood is eigenlijk een soort opluchting voor haar familie. Toch heb je tijdens het lezen een zekere vorm van spanning. Je volgt als lezer hoe Janet opgroeit en wat de gebeurtenissen zijn die uiteindelijk leiden tot haar dood. De spanning begint dus gematigd en loopt door het boek heen langzaam op. Ondanks dat je precies weet hoe het afloopt, blijft het boek intrigeren.
— Frederique

Schrijfstijl

Elspeth Barker weet op meesterlijke wijze het leven van Janet te schetsen. In beeldende hoofdstukken vol literaire verwijzingen neemt ze je mee én zet ze je als lezer aan het denken: was Janet nou echt zo lastig of werd ze gewoon verkeerd begrepen? O, Caledonia is een boek waar je de tijd voor moet nemen. Het is een boek dat je rustig moet lezen en tussendoor even weglegt om na te denken over wat je nu precies gelezen hebt.
— Frederique

Passage uit het boek

‘De opluchting om van meneer McConochies boze blik en galmende stem verlost te zijn, maakte elke meteorologische overweging irrelevant. Janet en Rhona holden uitgelaten vooruit, Rhona huppelend, Janet als een bokkend paard in handgalop, terwijl Francis, Nanny’s lievelingetje, met de stapel gezangboeken in zijn handen naast haar liep en haar vermaakte met zijn imitaties van het keuken- en schoonmaakpersoneel van Auchnasaugh.
Heuvelopwaarts togen ze, over de winderige weg door barre woeste gronden, waar schapen opdoken uit de hei en er op een holletje vandoor gingen, en slechts enkele armetierige lijsterbessen zich aan de steile helling vastklampten. In de nevel kleefden spinnenwebben vochtig en ragfijn aan de heide, en aan de distels wapperden plukjes wol. Als ze achterom keken, zagen ze onder aan de heuvel het dorp liggen, een ongezellig, onaanzienlijk hoopje lage, grijze huizen en één winkel, de kerk en de Thistle Inn. Achter het dorp liep het land weer op in de vorm van schrale, met stapelmuren gemarkeerde weilanden, tot waar weide plaatsmaakte voor dorre heidevelden. Maar voor Janet was het juist het landschap dat voor hen lag dat alle betovering bezat waarnaar ze ooit had verlangd. In de verte volgden de heuvels elkaar tot zover het oog reikte op; dichterbij strekte het grote bos op de heuvel zich tot aan het hoge heideveld uit, een bos van oeroude dennen met roestkleurige stammen en van de slanke zilverberken, die wiegden en zwaaiden omringd door gras dat zo fijn en groen was dat enkel bosanemonen en grasklokjes daar konden groeien zonder een grove of zelfs heiligschennende indruk te wekken.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Liz Luyben – Moord in kasteel de Haar

Recensie: Donna Ashcroft – Kerstmis in de Schotse Hooglanden