Wanneer Vera in korte tijd twee verontrustende berichtjes van haar vader Martin ontvangt, besluit ze halsoverkop naar het Franse Chartres te reizen om hem te helpen. Martin heeft tijdens de renovatie van de kathedraal een houten staf en een eeuwenoude Latijnse tekst gevonden. Als Vera die vervolgens weet te vertalen, kunnen ze bijna niet geloven wat er staat. Chartres zou ruim 2000 jaar geleden een druïdeheiligdom zijn geweest waar druïden via een magisch portaal voor het leger van Julius Caesar vluchtten.

De gevolgen van deze vondst zijn bijna niet te omvatten, maar tijd om daarover na te denken hebben ze niet. Martin wordt al sinds hij de ontdekking deed achtervolgd. En als het tweetal de staf gaat ophalen in de kathedraal worden ze meteen omsingeld. Uit wanhoop slaat Vera de staf op de tegels van het middeleeuwse vloerlabyrint waar de kathedraal bekend om staat.

In een oogwenk worden ze verplaatst naar een wereld waar geestelijken met magische krachten een meedogenloos bewind voeren. Een wereld waar Vera en Martin een bedreiging vormen…

ISBN: 9789021063423 – Uitgeverij Luitingh-Sijthoff – Aantal pagina’s: 402 – Fantasy

4 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Het labyrint alles wat je in een goed fantasyboek zoekt: fascinerende onthullingen, een magische wereld en een intrigerend politiek steekspel.’

Hoofdpersonages

Met haar rode haar is Vera Crispins een opvallende verschijning. Ze weet wat ze wil, maar heeft tegelijk ook de neiging om zichzelf weg te cijferen. Vera is docent klassieke talen en geeft les op het gymnasium. Daarnaast zet ze zich ook in om gesproken Latijn levend te houden, iets wat goed van pas komt wanneer Vera en Martin door het portaal reizen. Ze heeft niet echt goed contact met haar vader Martin, maar reist wél meteen af naar Chartres om hem te helpen.
Martin Crispins is bouwkundig ingenieur en opzichter van de renovatie van de kathedraal van Chartres. Hij is geen goede luisteraar en vaak cynisch of boos over dingen die hij niet helemaal begrijpt. Martin is lichtelijk narcistisch en staat graag in het middelpunt. Dat hij geen Latijn spreekt, maar iedereen om hem heen wel, maakt hem razend.
— Frederique

Sfeer

Het labyrint begint meteen vol in de actie, waardoor je even moet schakelen. Dingen gaan in het begin soms net iets te snel. Zodra Vera en Martin afreizen naar de andere wereld is het tempo van het boek beter. Met telkens nieuwe onthullingen en gebeurtenissen blijft het verhaal je fascineren. De prachtige uitgave van de hardcover draagt bij aan de geheimzinnige sfeer en de afbeeldingen in het boek zijn prachtig. Het einde schreeuwt om een vervolg.
— Frederique

Schrijfstijl

Adrian Stone schrijft beeldend met oog voor details. Je ziet als lezer de personages, gebouwen en gebeurtenissen voor je, en je kan je helemaal onderdompelen in deze magische wereld. Echt over alles is nagedacht, hoe verder je in het boek komt, hoe meer dingen op z’n plek vallen. De worldbuilding is enorm uitgebreid, zonder dat het ingewikkeld wordt.
— Frederique

Passage uit het boek

‘Ze liepen beiden achter de priester en de tempelwacht aan. De touwen tussen hun enkels waren gelukkig lang genoeg om ruime passen te kunnen zetten en eenmaal buiten bleek de grond nog steeds geplaveid, wat een zegen was voor hun blote voeten.
Vera keek om zich heen en haar mond viel open.
Het uitzicht overviel haar compleet.
Het platform waar ze vanaf kwamen lag op een bergplateau. Aan één kant van het ronde koepelgebouw zag ze een reeks eenvoudige gebouwen, opgetrokken uit leem en ruwe steen. Ook was er een soort stal. Aan de andere kant, ver onder hen, zag ze een stad, gelegen aan een meer en gehuld in halfduister. De overvloedige verlichting die ze normaal gesproken associeerde met de stedelijke bebouwing ontbrak totaal. Ze zag geen autowegen, straatlantaarns of lichtreclames en geen woon- of kantoortorens. Ze kon alleen maar contouren onderscheiden en die waren talrijk en hoekig, met enkele grotere gebouwen die het centrum domineerden. Op het water en in de haven zag ze alleen zeilschepen, in allerlei soorten en maten.
Het enige wat vertrouwd voelde was wat Vera boven zich zag. Een met sterren bezaaide hemel waarin een bijna volle maan mogelijk maakte dat ze dit alles kon waarnemen.
‘Het lijkt verdomme wel of we naar het verleden zijn getransporteerd,’ hoorde ze haar vader zeggen.
‘Of naar een alternatief heden,’ mompelde ze.
‘Stilte,’ zei de hogepriester over zijn schouder. Hij klonk nijdig. De Engelse taal was hem blijkbaar onbekend en dat irriteerde hem.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Jesse Sutanto – Vera Wongs ongevraagd…

Recensie: Jesse Sutanto – Vera Wongs tips voor het…