In deze grootse familiesaga komt de familie Brooke bijeen in hun achttiende-eeuwse landhuis in Sussex, Engeland voor de begrafenis van Philip: vader, grootvader, echtgenoot, landeigenaar, voormalig hippie, filantroop, en het middelpunt om wie alle andere familieleden heen cirkelden.
Zijn oudste dochter, Frannie, droomt ervan het landgoed te laten verwilderen en aan de natuur terug te geven – een laatste poging iets tegen de klimaatverandering te doen. Milo, Philips zoon, wil het landgoed ombouwen tot een luxueus verblijf voor de allerrijksten. Beiden geloven dat hun eigen plan is goedgekeurd door hun vader en dat leidt tot spanningen. Isa, de jongste dochter, heeft haar vader altijd een egoïst gevonden en is alleen teruggekeerd om te ontdekken of haar huwelijk barsten vertoont vanwege een oude liefde op het landgoed. Weduwe Grace vraagt zich af of ze na een liefdeloos huwelijk van vijftig jaar eindelijk voor zichzelf kan gaan kiezen. En dan is er Clara, net aangekomen uit Amerika, die een geheim heeft dat al hun dromen dreigt te vernietigen.

ISBN: 9789026369094 – Uitgeverij Ambo|Anthos – Aantal pagina’s: 424 – Roman

3 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Anna Hope weet met precisie complexe familiebanden en generationeel trauma neer te zetten, waarbij je als lezer laagje voor laagje steeds dieper graaft.’

Hoofdpersonages

De lastige familiedynamiek van de personages intrigeert meteen. Frannie, de oudste dochter, heeft de afgelopen tien jaar samen met haar vader Philip keihard gewerkt om het landgoed een ecologische bestemming te geven. Frannie wordt na het overlijden van Philip verantwoordelijk voor het beheer van het landgoed en er rust een grote druk op haar schouders. Ze heeft eigenlijk hulp nodig bij het regelen van dingen, maar vraagt er niet om.
Milo is de enige zoon van Philip en ziet – na een verblijf in een rehabkliniek – een andere invulling van het landgoed voor zich. Hij heeft een visie van een privékliniek op het landgoed en probeert Frannie over te halen om daar toestemming voor te geven. Hij accepteert geen nee en blijft doordrammen.
Isa is de jongste dochter en boos op de wereld. Ze heeft geen plannen voor het landgoed en wil eigenlijk, net zoals haar moeder Grace, weg van het landgoed en de nare herinneringen. Isa is gelukkig getrouwd met Hari, maar een gebeurtenis van jaren geleden doet haar twijfelen over de keuzes die ze maakte.
— Frederique

Sfeer

De erfgenamen leest gemoedelijk en heeft geen dramatische spanningen zoals je bijvoorbeeld in thrillers vindt. Door de gemoedelijke sfeer duurt het even voordat je helemaal in het boek zit, maar de intriges van de onderlinge lastige familiedynamiek zorgen ervoor dat je blijft lezen.
— Frederique

Schrijfstijl

Met bijna poëtische proza weet Anna Hope in prachtige zinnen de rauwe familiedynamiek van de familie Brooke neer te zetten. Langzaamaan ontrafel je als lezer het verleden en worden familiegeheimen onthuld. De erfgenamen heeft vrij lange hoofdstukken en wisselt tussen verschillende perspectieven, waardoor het heerlijk rustig leest.
— Frederique

Passage uit het boek

‘Dat was ze niet van plan geweest, ze had juist voor één keer op tijd willen komen. om zeven uur, zoals Grace in haar vele appjes had gememoreerd. Ze was meteen na het eind van de schooldag uit Londen weggereden, maar toen ze bij Croyden in de file stonden haar telefoon pakte om haar mail te checken, had ze omlaag scrollend een onderwerpregel en een afzender gezien waarvan de adem haar in de keel stokte. Ze was van de A23 afgeslagen en op het parkeerterrein van de IKEA gaan staan. Daar had ze de mail opengeklikt en gelezen. En was minutenlang roerloos blijven zitten terwijl het winkelend publiek met karren vol boekenkasten, bedden, lampen en Zweedse snacks aan haar voorbijtrok.
Er kwam een berichtje van Frannie binnen: Weet je al wanneer je aankomt? Ik verheug me erop.
Ze was al een leugen aan het bedenken, een alibi, dus ze kon niet reageren. Ze stapte uit en liep over het vuile wegdek naar een benzinepomp, waar ze een pakje shag en een pakje vloeitjes kocht. Terwijl ze terugliep naar de auto, lichtte haar telefoon op doordat haar moeder belde.
Twintig minuten later belde Grace weer. Ze sprak een voicemail in die Isa niet beluisterde. En weer een appje van Frannie: Waar blijf je? Mam maakt zich zorgen! We gaan zo aan tafel. En drie kwartier later: Isa, kom je nog? Wat is er aan de hand?
In de twee uur dat ze op dat parkeerterrein heeft gezeten, heeft ze het mailbericht zeven keer gelezen en drie sjekkies gerookt, en toen ze weer wegreed, toen het parkeerterrein al leeg begon te lopen, reed ze anders, voorzichtiger, alsof er een bom in de kofferbak lag.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Anne Jacobs – Het verlangen van het weesmeisje

Recensie: Anne Jacobs – De scheepsdochter