Ida, begin twintig, is grof, spontaan en emotioneel. Alles van haar persoonlijkheid en haar verdriet wordt weerspiegeld in de manier waarop ze haar verhaal vertelt. Na het overlijden van haar alcoholistische moeder verlaat ze het ouderlijk huis, een afscheid voor altijd. Op het station kiest ze de trein die het verst weggaat, en ze belandt op Rügen, Noord-Duitsland. Zonder plan en met een flinke brok woede en schuldgevoel in haar maag, zwerft ze over het Oostzee-eiland.
In de plaatselijke kroeg, waar Ida een baan kan krijgen, ontmoet ze Knut. Wanneer ze daar op een gegeven moment instort van vermoeidheid, nemen Knut en zijn vrouw Marianne haar in huis.
In de avond werkt ze bij Knut in de kroeg, overdag slaapt ze, wandelt ze met Marianne door het bos of zwemt – ook bij een rode vlag – tot de onstuimige zee haar totaal heeft uitgeput. Als ze Leif ontmoet, raakt ze volledig in de war omdat ineens alles een plek lijkt te krijgen en een beetje draaglijker wordt. Haar dromen over haar dode moeder worden minder. Maar na korte tijd staat haar wereld weer op z’n kop.

ISBN: 9789464522167 – Uitgeverij Cossee – Aantal pagina’s: 288 – Roman

4 van de 5 sterren – Sandra

Recensie in één zin

‘Windkracht 17 is een intrigerende roman waarin de hoofdpersoon Ida op haar eigen manier, met zelfspot en vol zwarte humor, probeert af te rekenen met de onzekerheden en angsten die haar ’s nachts wakker houden.’

Hoofdpersonages

Ida is begin twintig en neemt geen blad voor de mond. Ze wil schrijfster worden en heeft een aantal schrijfwedstrijden gewonnen. Ze heeft tijdelijk literatuur gestudeerd in afwachting tot ze in Leipzig zou worden aangenomen. Haar leven loopt echter anders.

Leif Jansen is geboren en getogen op Rügen. Hij groeit op bij zijn oma en opa. Leif is een bekend techno-dj-talent op de Duitse markt en schrijft daarnaast voor muziektijdschriften. Op het moment heeft hij al zijn optredens afgezegd om voor zijn dementerende opa te kunnen zorgen.

Knut is de eigenaar van de plaatselijk kroeg op het eiland Rügen, die Ida een baantje geeft en zich samen met zijn vrouw Marianna over haar ontfermt.
— Sandra

Sfeer

Windkracht 17 weet de stormachtige emoties die Ida ondergaat heel goed weer te geven. De woede en de levendige beschrijvingen van de diverse gevechten die ze levert tegen de weerselementen, je ziet het gewoon voor je ogen gebeuren. Heel bijzonder.
— Sandra

Schrijfstijl

De schrijfstijl van Caroline Wahl is vlot en eigentijds. Windkracht 17 is geen vrolijk boek, want het onderwerp is best zwaar. Door de zinsopbouw en taalgebruik van de auteur maakt zij het lichter, toegankelijk en bespreekbaar. Het verhaal is intrigerend en het boek leest lekker weg. Je hoopt dat ze de nare gebeurtenissen in haar leven een plekje kan geven en daarnaast hoop je ook dat het goed afloopt voor Ida, gewoon omdat ze het verdient.
— Sandra

Passage uit het boek

‘Ik weet nog dat ik me tijdens de eerste vakantie voorstelde dat mama niet thuis was gebleven en er ook bij was. Ik stelde me voor dat ik met haar op het strand zat en dat we beiden zwijgend uitkeken over de zee. Dat mama de zee net zo bizar mooi en ontzagwekkend vond als ik, dat ze het precies zo zag als ik. Als er een stormvloed zou komen, zo stelde ik me voor, dan zouden de golven mama en mij meesleuren. De golven zouden ook een andere mama en haar kind meesleuren als die aan het strand zouden zitten. De golven zouden alle mensen op het strand meesleuren. En ik vond het fijn dat het de zee geen reet kon schelen of mama alcoholiste was of niet, of ze een goede of een slechte moeder was. Het kon haar geen reet schelen. Iedereen was gelijk, de zee was mooi en ontzagwekkend en als de mensen haar niet respecteerden was dat hun eigen schuld.
Elke keer als ik in de zee zwem geef ik haar de mogelijkheid me mee te sleuren, me te doden, en doet het niet. Dat stel ik erg op prijs. Dat ze bij elk weer zo mooi voor me ligt, soms wild danst en me ondanks mijn schijnbare respectloosheid niet wil doden. Heel soms heb ik het gevoel, en dat is het mooiste gevoel ter wereld, dat ze me zelfs een beetje accepteert als onderdeel van zichzelf. Misschien denkt ze soms dat ik een vis ben, denk ik, of een zeemeermin.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Rudy Morren – Het incident

Recensie: Hiro Arikawa – Het volgende station