De bajes van Veenhuizen, in 1823 gebouwd als Pauperopvang voor wezen en bedelaars, werd na 1875 uiteindelijk een gevangenisdorp met strenge bewaking voor de zwaarste misdadigers. Veenhuizen, met louter gevangenen en bewakers, werd bijna geheel zelfvoorzienend en was afgesloten van de buitenwereld tot 1985. De verhalen bleven onder de pet…
In Uit de bajes vind je de best bewaarde, aangrijpende, vaak spannende verhalen over hoe het vroeger was. Met veel mannen in een kleine ruimte was er vaak onrust, een opstand of vluchtpoging. Het viel niet mee om iedereen binnen de poort te houden. In het diepste geheim werden de gevaarlijkste ontsnappingspogingen beraamd. Wie zat er en wat gebeurde er? Door zwijgplicht bleven de verhalen van ex-gevangenen en bewakers lang geheim. In dit boek zijn ze door Clemens van den Brink verwoord en ingeleid, met veel authentieke beelden.

ISBN: 9789464713176 – Uitgeverij Noordboek- Aantal pagina’s: 256 – Non-fictie – Geschiedenis

5 van de 5 sterren — Eline

Recensie in één zin

‘Uit de bajes – Veenhuizen is een mooie bundel met grappige, ontroerende en verbijsterende verhalen over een bijzondere plaats in Nederland.’

Wat heb ik aan dit boek?

Uit de bajes – Veenhuizen is een verzameling korte verhalen van gebeurtenissen die zich hebben afgespeeld in en rond de bajes van Veenhuizen. Het boek is informatief, maar ook vermakelijk om te lezen. Mijn persoonlijke favoriet is ‘De dominee, het haasje en de wallen’. Dit verhaal geeft mooi weer hoe het eraan toe ging in de bajes maar zorgt ook voor een glimlach op je gezicht.
— Eline

Schrijfstijl

Uit de bajes – Veenhuizen is, zoals eerder gezegd, een bundel met relatief korte verhalen. De verhalen zijn vlot geschreven en bevatten een pakkende titel en de tekst bij de bijpassende foto maakt dat je nieuwsgierig wordt naar het hele verhaal. Hierdoor is Uit de bajes een bundel die moeilijk weg te leggen is, je wilt steeds nog één verhaal lezen totdat je opeens aan het einde van de bundel bent.
— Eline

Passage uit het boek

‘Rond 1800 was Veenhuizen een gehucht met vijf boerderijen. Het grootste deel van Drenthe bestond toen uit woeste heidevelden. Veenhuizen werd ‘Hollands Siberië’ genoemd, een plek waar je liever niet wilde zijn.
In 1818 vond de oprichting plaats van de Maatschappij van Weldadigheid door generaal Van den Bosch (de Generaal). Veenhuizen was ‘uitverkoren’ om een van de zeven Koloniën van Weldadigheid te worden. Het werd aanvankelijk een vrije kolonie, waar men vrijwillig naartoe kon.
De rijkelui in de steden vonden uit eigen belang dat de zwervers, alcoholisten en andere paupers zo ver mogelijk bij hen vandaan geplaatst moesten worden. Dan hadden zij er geen last van. Ze zouden ook niet zo gemakkelijk terug kunnen komen vanuit dat erbarmelijke, onherbergzame gebied op de Drentse heidevelden.
De Generaal bouwde drie gestichten in Veenhuizen. Ze boden onderdak aan maximaal 4500 paupers. De daklozen en alcoholisten, weduwen en wezen werden naar naartoe gebracht per boot via de Zuiderzee en de kanalen tot Assen. Verder werden ze met paard-en-wagen naar Veenhuizen vervoerd. Daar was het werken voor de kost. Ze konden er een vak leren en op eigen benen leren staan.’

Voor wie is dit boek?

Uit de bajes – Veenhuizen is geschikt voor iedereen die meer wil weten over het leven in deze bijzondere plaats.
— Eline

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Clemens en Ivo van den Brink –…

Recensie: Patricia Snel - De vondeling van Veenhuizen