Veenhuizen was twee eeuwen lang een wereld op zichzelf. Een gesloten gevangenisdorp, ontstaan uit idealen, opgebouwd door bewakers en bewoond door landlopers, criminelen en hun verhalen. Maar die verhalen kwamen zelden naar buiten. Bewakers hadden zwijgplicht. Gevangenen zwegen liever uit schaamte. Zo bleef Veenhuizen lang een mysterie.
Tot nu. In dit eerste deel van de trilogie neemt Clemens van den Brink je mee naar het Veenhuizen van vóór 1939 – waar mannen sliepen in stalen kooien en werkten tot ze er bijna bij neervielen: in het veen, de turfcentrale of op de stortkar. Je leest over de Prutskoker en de Bajesbakker, die smakeloze maar voedzame maaltijden serveerden. Ontsnappingen via de poepdoos en het pannendak, gevechten op de hei op leven en dood – alsof je er zelf bij bent.

ISBN: 9789083575605 – Uitgeverij Business Rocketeer – Aantal pagina’s: 202 – Non-fictie

5 van de 5 sterren — Eline

Recensie in één zin

‘Een bijzonder vormgegeven inkijkje in dit bijzondere gevangenisdorp.’

Wat heb ik aan dit boek?

Bajesverhalen Veenhuizen geeft je een inkijkje in de geschiedenis van dit gevangenisdorp. Het vertelt hoe het is ontstaan, hoe het is om er te leven, te werken en hoe er ook werd ontsnapt vanuit Veenhuizen. Dit alles is geschreven in ruim vijftig verhalen. De beelden bij de verhalen zijn gemaakt met behulp van AI. Hierdoor krijg je als lezer een idee hoe het er wellicht uit zou zien in die tijd.
— Eline

Schrijfstijl

Bajesverhalen Veenhuizen is vlot geschreven, net alsof je ernaast staat. Het ene verhaal sprak mij meer aan dan het andere, wat natuurlijk logisch is bij een bundel van meerdere verhalen. Mijn persoonlijke favoriet is Ouwe Jan en de Rechter. Het laat de wanhoop zien, maar ook laat het zien dat je vertrouwen moet blijven hebben in een goed onderkomen.
— Eline

Passage uit het boek

‘In de Gestichten van Veenhuizen werkte het systeem zoals men dat had bedoeld: met tucht, orde, arbeid en heropvoeding. Maar tussen de regels van het systeem groeide iets anders, in de tuien van de ambtenaren. Daar werkten jarenlang verpleegden, vak zonder bewaking. Naarmate deze groep ouder werd en uitdunde, omdat er steeds minder opnames waren, werden ook zwaarder gestraften voor dat werk ingezet.

De meeste verpleegden waren oud, meestal boven de zestig, op drift geraakt in het leven. Geen criminelen, geen geweldplegers; gewoon mensen die geen vaste grond meer onder de voeten hadden gevonden. En in de tuinen, onder de appelbomen en tussen de bonenstaken, deden zij wat ze konden: wieden, spitten, harken. In ruil voor rust. Voor routine. Soms voor een kop koffie.’

Voor wie is dit boek?

Bajesverhalen Veenhuizen is jouw favoriete verhalenbundel wanneer je houdt van geschiedenis, het gevangenisleven en alles daar omheen.
— Eline

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Clemens van den Brink – Uit de bajes – Veenhuizen

Recensie: Patricia Snel - De vondeling van Veenhuizen