‘Welkom in The White House. Dit is de aankomende maanden jullie thuis,’ zegt Nadeen. Nina slaat haar arm om me heen en houdt haar telefoon omhoog. ‘Nu gaat het echt beginnen,’ zegt ze en ze maakt een selfie.

Lieke gaat na haar studie een paar maanden naar India om in een weeshuis te werken. Al snel krijgt ze twijfels: zijn de kinderen wel gebaat bij al die vrijwilligers die na enkele weken alweer vertrekken? Wie heeft er iets aan, de kinderen of haar eigen cv en Instagram-account? En kan zij de kinderen wel echt iets leren? Ze is zelf nog maar net van school. Wanneer een vrouw zich meldt bij de poort van het weeshuis, op zoek naar haar dochtertje, dringt zich een nog veel grotere vraag op: zijn deze kinderen wel echt wezen? 
Indringende, actuele roman over het verwrongen systeem dat schuilgaat achter vrijwilligerswerk en de soms desastreuze gevolgen van goede bedoelingen.

ISBN: 9789025888213 – Uitgeverij Leopold – Aantal pagina’s: 184 – Jeugdboek

4 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een intrigerend verhaal over een jonge vrouw met de missie om de wereld te verbeteren.’

Verhaal

Geen weesmeisje vertelt het verhaal van Lieke. Zij gaat een aantal maanden naar India om daar vrijwilligerswerk te doen in een weeshuis. Eenmaal daar ontwikkelt zich een sterke vriendschap met Nina. Lieke heeft in het begin moeite om haar draai te vinden maar krijgt uiteindelijk een band met de kinderen in het weeshuis, in het bijzonder met Teesda. Zij is wees doordat haar ouders zijn omgekomen bij een auto-ongeluk. Althans, daar lijkt het op. Tel daar een machtige baas van het weeshuis, corrupte politie, veel armoede en een huilende vrouw bij op en je ontdekt dat vrijwilligerswerk niet altijd een positieve uitkomst heeft. Het houdt juist het slechte in stand.
Het verhaal is gebaseerd op de eigen ervaringen van Daisy Scholte tijdens haar tijd als vrijwilliger in India.
— Eline

Het boek

Geen weesmeisje bevat een cover die wat mij betreft niet helemaal past bij de inhoud van dit boek. Het laat een scène zien die overal zou kunnen plaatsvinden en niet typisch India is. Het boek bevat geen illustraties, maar achter in het boek zijn wel foto’s opgenomen van Daisy haar tijd in India.
— Eline

Schrijfstijl

Geen weesmeisje is bij tijden soms wat vluchtig. Er zijn spannende delen in dit boek, maar er had wat mij betreft nog meer diepgang in mogen zitten. Auteur Daisy Scholte is journalist en het is mooi hoe zij haar eigen ervaringen heeft gebruikt om dit verhaal op papier te zetten. Wat mij betreft kan men niet vaak genoeg worden gewaarschuwd voor de schimmige industrie van weeshuizen in India.
— Eline

Passage uit het boek

‘Als ik het zware hek van Happy Faces openduw, zie ik meteen blije gezichten. De kinderen kijken op, laten hun speelgoed uit hun handen vallen en komen meteen op ons af gerend. Twee meisjes met zwarte vlechtjes en vieze blauwe jurkjes slaan hun armen om mijn middel, alsof ze me vreselijk gemist hebben. Een jongen met grote, bruine ogen komt voor me staan en steekt zijn hand uitnodigend uit. Ik pak hem vast en hij schudt zo hard als hij kan en rent dan giechelend weg. Het kleinste meisje grijpt me bij mijn been, zoals ik dat vroeger bij mijn moeder deed.
Jeetje… Zoveel vertrouwen. Terwijl ze me nog nooit gezien hebben. Tranen springen in mijn ogen. Zelfs mijn eigen oppaskindjes zullen me niet zo opwachten als ik na deze reis weer terugkom. Terwijl ik zeker weet dat ze me erg missen nu ik weg ben. Het kleine meisje vraagt hoe ik heet. ‘Your name?’
‘Lieke!’
‘Loewke,’ herhaalt ze op dezelfde toon als waarop ik het zei.
‘Yes! Heel goed. En hoe heet jij?’
‘Priya,’ zegt ze met een grote lach op haar gezicht.’

Voor wie is het boek?

Voor meisjes of jongens?

Leesvoorschrift

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Sanne Rooseboom – Het Ministerie van…

Recensie: Inge Besaris – Takkenhoofd