Edino gaat elke dag naar school, samen met zijn broer en zus. Niemand mag weten dat er thuis nog zes broertjes en zusjes wonen die nauwelijks contact hebben met de buitenwereld, onder wie Israel. Vader noemt zich ‘De Messias’, en bereidt hen voor op een goddelijke missie. Thuis wordt Edino fysiek en mentaal gestraft omdat hij ‘slechte invloeden’ van school meeneemt.
Als zijn moeder ziek wordt, vervaagt de grens tussen waarheid en waanzin voorgoed. Jaren later ontvlucht Edino het huis. Angstvallig houdt hij zijn familiegeheim verborgen – totdat er op een dag twee agenten op de stoep staan. Mijn naam is Edino is een verhaal over opgroeien in twee werkelijkheden, over een maatschappij die toekijkt en niet ingrijpt, en over trauma’s die zich herhalen, ook als je vrij bent.

ISBN: 9789021054087 – Uitgeverij Luitingh – Sijthoff – Aantal pagina’s: 320 – Non-fictie

5 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een ontroerend verhaal over een dappere man.’

Hoofdpersonages

Mijn naam is Edino vertelt het huiveringwekkende verhaal van het gezin in Ruinerwold dat in 2019 werd ontdekt. Edino van Dorsten heeft in dit boek zijn belevenissen opgetekend om voor eens en altijd te laten zien dat je je nooit hoeft te schamen voor je verleden. Het boek is ingedeeld in chronologische volgorde waarbij je steeds leest in welke plaats het verhaal zich afspeelt. Dit geeft een goed overzicht van wat het gezin van Dorsten heeft meegemaakt.
— Eline

Sfeer

Wanneer je eenmaal begint te lezen in Mijn naam is Edino zul je versteld staan van de gebeurtenissen. Ik kon het boek hierdoor maar moeilijk wegleggen. De gebeurtenissen zijn te bizar voor woorden en maken dat je continu op je hoede bent, net zoals Edino zelf al die tijd moet zijn geweest.
— Eline

Schrijfstijl

Edino van Dorsten heeft in Mijn naam is Edino laten zien dat hij beschikt over een vlotte schrijfstijl. Het boek leest makkelijk weg, ondanks de moeilijke onderwerpen. De schrijfstijl is beeldend en er is veel ruimte voor de omgeving waardoor je je naast Edino waant. Ik hoop dat Edino nog meer boeken gaat schrijven.
— Eline

Passage uit het boek

‘We liggen in bed. Het is al laat. Buiten is de lucht op zijn donkerst. Papa schreeuwt tegen mama, dat doet hij de laatste tijd heel vaak. Vooral sinds wat er afgelopen 1 januari gebeurd is, op Gods verjaardag nota bene.
Ik wil niet luisteren naar wat er beneden gebeurt. Ik trap tegen de latten van Israels bed boven mij, ze zijn vastgemaakt met ducttape. Tot een paar jaar terug sliep ik samen met Gerrit Jan op deze kamer, toen lag hij nog boven. Ik geloof dat hij nu in papa’s werkplaats woont en van daaruit naar school gaat.
Ik trap weer tegen de spijl, het ducttape begint al een beetje los te laten. Bijna alle spijlen heb ik al eens losgetrapt. Ik trap zo vaak tot ze eruit vallen, en dan glijdt Israels matras naar beneden.
‘Kap eens,’ fluistert Israel, maar volgens mij vindt hij het wel grappig. Onze kamer ruikt een beetje zurig. In de vensterbank hebben we een fles melk staan met komijn erin die we laten gisten om kaas te maken.
Papa verheft beneden zijn stem. ‘Je hebt al die mensen toegelaten, dat zit allemaal in je lichaam. Dat moet je oplossen, daar moet je tegen vechten.’ Ons huis is heel gehorig, soms vraag ik me af of de buren ons niet horen.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Israël van Dorsten – Wij waren, ik ben.…

Recensie: Inge Spaan – Nooit meer thuis