Een lach, een traan en een tondeuse neemt de lezer mee naar een wereld waarmee gelukkig weinigen bekend zijn, maar waarin dagelijks levens op hun kop worden gezet. Ellen en Stephanie, kinderoncologieverpleegkundigen in het Prinses Máxima Centrum, schrijven van dichtbij over wat er gebeurt wanneer de woorden ‘uw kind heeft kanker’ vallen.

Ze vertellen over levens die abrupt veranderen: van school en kinderfeestjes naar chemokuren, bloedwaarden, misselijkheid en haarverlies. Over gesprekken die ineens draaien om kansen, percentages en prognoses. Over slecht nieuws dat alles stilzet, en goed nieuws dat bijna te mooi voelt om te geloven. Over kinderen die genezen, maar ook over kinderen die overlijden.
Dit boek is geen medisch verslag, maar vertelt het verhaal van het dagelijkse werk en leven op de afdeling. Rauw, warm, soms grappig en vaak alles tegelijk. Een eerlijk, intiem en oprecht boek over zorg, nabijheid en overleven: van knuffels op ziekenhuisbedden tot piepende infuuspompen.

ISBN: 9789044661811 – Uitgeverij Prometheus – Aantal pagina’s: 245 – Informatief

4 van de 5 sterren — Ies

Recensie in één zin

‘Verdriet, hoop en blijdschap liggen dicht bij elkaar in het Prinses Máxima Centrum.’

Wat heb ik aan dit boek?

Een lach, een traan en een tondeuse geeft je een realistisch inkijkje in het Prinses Máxima Centrum, waar kinderen met kanker worden behandeld. Ellen en Stephanie, de schrijfsters en beiden verpleegkundigen in het centrum, hebben duidelijk hart voor hun werk. Op de verschillende afdelingen gebeurt veel; verdrietige dingen, kinderen die sterven of die te horen krijgen dat ze niet meer beter worden, maar ook veel grappige en leuke dingen. Er is ruimte voor plezier, zowel met de patiëntjes als met de werknemers onderling.
— Ies

Schrijfstijl

Het boek leest op zich heel vlot, maar de afwisseling tussen Stephanie en Ellen maakt dat je soms als lezer de draad kwijtraakt; wat is de privésituatie bij deze persoon, welke patiënten horen bij deze verpleegkundige? Verder worden er heel veel medische afkortingen gebruikt. Op zich logisch in een boek over kinderoncologie, maar dit maakt dat het soms warrig wordt, zeker wanneer er veel medische termen achter elkaar langs komen.
— Ies

Passage uit het boek

‘Ons gesprek wordt ineens abrupt verstoord wanneer collega’s van de dagbehandeling de kamer in vliegen, gewapend met waterpistooltjes. Nog voordat ik kan reageren, voel ik het koude water al in mijn nek. Stephanie schiet omhoog en rent de kamer uit, maar ook zij komt er niet droog van af.
‘Mila, help me!’ roep ik wanhopig, terwijl ik mijn waterpistooltje naar haar toe schuif. Ze kijkt me met fonkelende ogen aan en kiest zonder aarzelen de andere kant. ‘Niet op mij, gekkie! Op hen!’ En ik wijs naar de collega’s van de dagbehandeling. Ze schiet de straal recht op mijn rug. Ze giert het uit van het lachen. Ik hou mijn handen voor mijn gezicht, maar mijn haren en mijn pak zijn inmiddels al zeiknat. Wanneer ze weer zijn weggerend, kijken Stephanie en ik elkaar half lachend, half verbaasd aan. De sfeer verandert en Mila loopt naar ons toe met een deken en een badjas in haar hand. ‘Hier,’ zegt ze zacht. Dan drukt ze haar tengere armen om mijn middel. Ik voel hoe broos ze is, maar tegelijkertijd hoe sterk.’

Voor wie is dit boek?

Een lach, een traan en een tondeuse is voor iedereen die geïnteresseerd is in het reilen en zeilen van de oncologische kinderafdeling. Of je nu geen kinderen hebt, zelf verpleegkundige bent of net het bericht hebt gekregen ‘uw kind heeft kanker’; iedereen zal dit boek kunnen waarderen.
— Ies

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Stephanie Tency – Verborgen verdriet

Recensie: Stephanie Schuster – Vrijheid voorhanden…