Godinnen neemt je mee op reis door de antieke wereld. Jasmine Elmer stelt je voor aan tien godinnen, onder wie een paar oude bekenden maar vooral nieuwe gezichten. Hun fantastische verhalen draag je na het lezen voor altijd met je mee.

Artemis, de Griekse godin van de wildernis, met pijl-en-boog in de hand. Sedna, de oceaangodin van de Inuit, beschermer van de ijskoude zee. Hine-nui-te-po, de godin van de dood bij de Maori, rennend door de nacht. Laat je betoveren door deze godinnen en kom erachter wat hun mythen betekenden voor de vrouwen die hen in een ver verleden aanbaden.

Eeuwen later onttrekt Jasmine Elmer hun verhalen aan de vergetelheid en laat ze je zien welke grote wijsheid zij in zich dragen. Hun stemmen vertellen je luid en duidelijk dat je vrij bent om je wilde, slimme, eigenzinnige, krachtige en veelzijdige zelf te zijn.

ISBN: 9789026370052 – AmboAnthos – Aantal pagina’s: 280 – Non-fictie

2 van de 5 sterren — Frederique

Recensie in één zin

‘Godinnen voelt als geheel een beetje als schouderklopje-voor-mezelf-feminisme, waarbij Elmer soms goede argumenten weet aan te dragen (met overdreven hip taalgebruik), maar het totaalplaatje aanvoelt als net niet gelukt.’

Wat heb ik aan dit boek?

Godinnen zet de verhalen en culturen van tien verschillende godinnen uiteen. Per hoofdstuk krijg je eerst een van de verhalen van een godin – geschreven vanuit de godin – en daarna voegt Elmer een stuk (cultuur)geschiedenis en interpretatie toe. Het stuk historische en culturele context gaat soms alle kanten op zonder echt een specifieke focus op de achtergrond van de godin (bijvoorbeeld een uitgebreide uitstap naar de opvoeding van Spartaanse jongens bij het hoofdstuk van Artemis), wat een beetje jammer is en afleidt van de argumenten die Elmer poogt te over te brengen.
— Frederique

Schrijfstijl

Jasmine Elmer heeft een schrijfstijl die zich het beste laat omschrijven als overdreven hip, waarmee ze waarschijnlijk probeert lezers die niet veel feministische non-fictie lezen te bereiken. Ik heb zelf wél veel feministische non-fictie gelezen en bij mij had dit helaas het tegenovergestelde effect. Met zinnen als ‘megakrachtige waarheden over ons verleden’ en ‘de ultieme godin in onszelf’ raakte ze mij eigenlijk meteen al kwijt. Daarbij komend gooit Elmer zodanig vaak termen als ‘vrouwelijkheid’, ‘empowerment’ en ‘het patriarchaat’ door haar tekst heen dat de termen zijn betekenis verliezen en je eigenlijk overblijft met een soort knipoog-naar-de-lezer-feminisme zonder de diepte in te duiken. Dit alles was teleurstellend want de combi van feminisme en godinnen sprak me echt enorm aan.
— Frederique

Passage uit het boek

‘Ik ren. De spikkels zonlicht die tussen de bladeren door schitteren dansen over mijn lichaam. Mijn voeten roffelen tegen de grond en laten het stof achter me opwolken. Ik ren steeds dieper het bos in, stuif tussen de bomen door die naar verluidt even oud zijn als de wereld. Voor me doemt een open plek op en eenmaal daar laat ik me op het lange, zijdezachte gras vallen. Mijn hart bonkt in mijn oren en ik zuig mijn longen vol met koude berglucht, die naar vocht en dennen ruikt. Mijn jurk is vies, zit vol met vlekken na mijn race door het bos. Ik zet mijn scheefgezakte gouden diadeem recht en ik laat mijn vingers langs mijn boog glijden, mijn trouwe kameraad die me op al mijn tochten en jachtpartijen vergezelt. Ik haal hem uit de zachte, bloedrode tas waarin ik hem bewaar, vouw de tas op en leg hem onder mijn hoofd. Ik kijk recht omhoog, volg met mijn blik de lange lijnen van de boomstammen tot ze ontploffen in donzige groene wolken die scherp afsteken tegen de helderblauwe lucht. Mijn hart vult zich met vreugde. Ik ben thuis.’

Voor wie is dit boek?

Godinnen is voor mensen die interesse hebben in godinnen en feminisme, en die nog niet veel feministische non-fictie gelezen hebben. Het boek is een startpunt waarmee je kunt beginnen en dan na het lezen zelf de diepte in kunt duiken met andere boeken. Als je wel al meer feministische non-fictie gelezen hebt, zou ik dit boek niet oppakken.
— Frederique

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Claire North – Ithaka

Recensie: Margaretha van Andel – Gefluister in de golven