Recensie: Kim Ae-ran – Mijn bonzende leven
Areum is zestien. Toen zijn ouders hem kregen waren ze ook zestien. Areum heeft progeria, een verouderingsziekte, waardoor hij eruit ziet als een tachtigjarige. Areum, aangemoedigd door de bejaarde buurman die zijn beste vriend is, houdt zich bezig met het opschrijven van het liefdesverhaal van zijn ouders. Hij wil het ze cadeau doen op zijn verjaardag. Maar dan dringen leven, liefde en dood zich in alle hevigheid aan hem op…
ISBN: 9789493374126 – Uitgeverij Blauw gras – Aantal pagina’s: 200 – Young adult
4 van de 5 sterren – Isolde
Start scrollen!
Vanaf hier weet je binnen één minuut of dit boek bij je past.
Recensie in één zin
‘Wat als je nog zoveel wilt doen, maar nog zo weinig tijd hebt? Mijn bonzende leven zet je aan het denken.’
Hoofdpersonages
Areum staat centraal in Mijn bonzende leven. Hij heeft progeria, een verouderingsziekte, en heeft niet lang meer te leven. Hij is zestien, maar zijn lichaam is ouder dan tachtig. Zijn ouders waren zestien toen hij geboren werd. Die bizarre gelijkenis van leeftijden maakt dat Areum het liefdesverhaal van zijn ouders wil opschrijven en met ze wil delen.
Mijn bonzende leven bestaat uit vier delen, waarin het steeds slechter gaat met Areum. Areum krijgt via e-mail contact met een meisje dat ongeneeslijk ziek is. Wat er precies met haar aan de hand is… Het duurt lang voor hij daar inzicht in krijgt. Desondanks is het contact heel betekenisvol voor hem.
Het verhaal geeft je een inkijkje in het leven van de jongen en in de keuzes die hij en zijn ouders hebben gemaakt. Je zou het coming of age kunnen noemen, ware het niet dat Areum nooit volwassen zal worden…
— Isolde
Sfeer
De situatie rond Areum is ronduit zorgelijk te noemen. In het begin woont hij nog thuis, waar hij maar tot weinig in staat is. Later in het boek verblijft hij permanent in het ziekenhuis.
Kim Ae-ran is een Koreaanse auteur en het boek speelt zich dus ook af in Zuid-Korea. Daar merk je overigens weinig van, afgezien van af en toe een verwijzing naar buurland China. Ziektes als progeria zijn universeel en niet gebonden aan een geografische locatie.
— Isolde
Schrijfstijl
Het boek leest over het algemeen vlot en makkelijk, al zitten er passages tussen die wat stroperig zijn. Het verhaal is geschreven vanuit Areum. Het was ook interessant geweest om meer te weten over wat zijn toestand betekent voor zijn ouders, en het niet alleen vanuit Areums ogen mee te krijgen. Ook zijn er af en toe situaties die voor mij net wat te abrupt voorkomen, zoals de plotwending op de laatste bladzijden.
— Isolde
Passage uit het boek
‘Als het waait in mijn hoofd, maken de woorden die ik ken een kleine wervelwind. Woorden die gaandeweg uitdijen en platter worden, als vissen die in de zeebries te drogen hangen. Dingen die ik als kind leerde kennen noem ik in gedachten bij naam. Dit is sneeuw. Dat is nacht. Dat daar is een boom. Onder mijn voeten is de grond. Jij bent jij. Dingen om me heen die ik als klanken in me opnam en daarna als woorden die ik keer op keer overschreef. Nog steeds kan het me verbazen dat ik weet hoe al die dingen heten.’
Leesvoorschrift
Het is zaterdagmiddag, de zon schijnt, er staat een licht briesje en het is prima buiten vertoeven. In het park staat een bankje op een rustig plekje. Een paar meter verderop zijn kinderen leuk aan het spelen.
Voor vrouwen of mannen?
50%
50%
Hoe dik is de pil?
Ook gelezen? Hoeveel sterren krijgt dit boek van jou?
Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens
Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.
+ Er zijn nog geen reacties
Reactie toevoegen