Wanneer François, de eigenaar van een manege in Bretagne, een bewusteloze vrouw aantreft bij een rots, besluit hij haar mee naar huis te nemen en te verzorgen.
De volgende dag blijkt de vreemdelinge in goede gezondheid te verkeren. Alleen: ze wil niet praten. Ze zegt dat ze Elsa heet, maar weigert verdere vragen te beantwoorden.
François, een verstokte vrijgezel, en Elsa, een rauwe, gekwetste ziel, zoeken naar een manier om samen te leven, waarbij ieder zich geleidelijk aan de ander blootgeeft zonder de geheimen die knagen volledig prijs te geven. Wie is Elsa en voor welk leven is ze op de vlucht?

ISBN: 9789022341766 – Uitgeverij Manteau – Aantal pagina’s: 272 – Roman

4 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een ontroerend verhaal over twee vreemden die zich steeds meer voor elkaar open stellen.’

Hoofdpersonages

De zachtheid van een kreeft vertelt het verhaal van Elsa. Zij ligt bewusteloos bij een rots en wordt daar gevonden door François. Hij is de eigenaar van een manege en ontfermt zich over Elsa. Samen met zijn paarden vormen zij een soort therapie voor Elsa waardoor zij zich steeds meer durft open te stellen en meer van zichzelf laat zien. Hierdoor laat François ook steeds meer over zichzelf los en leer je als lezer beide personages beter kennen. Daarnaast lees je over verschillende bezoekers van de manege en mensen uit het verleden van beide personages.
— Eline

Sfeer

De zachtheid van een kreeft start met een spannende passage waarin je leest dat François Elsa ziet liggen en haar meeneemt. Hierdoor word je als lezer direct gegrepen en wil je weten hoe het verder gaat. Wel vond ik dat het boek soms wat grote sprongen in de tijd maakt. Zo lees je eerst dat Elsa onzeker is bij de paarden op de manege en snel daarna lees je hoe zij gaat paardrijden. Wat mij betreft zou duidelijker mogen zijn dat er een tussenpose tussen dit soort gebeurtenissen zit.
— Eline

Schrijfstijl

De hoofstukken van De zachtheid van een kreeft zijn afwisselend geschreven vanuit het perspectief van Elsa en François. Daarnaast eindigen de hoofdstukken regelmatig met een cliffhanger waardoor je als lezer wel wil blijven lezen. Het boek is geschreven in de tegenwoordige tijd waardoor het verhaal extra gaat leven.
— Eline

Passage uit het boek

‘Ze is er nog. Vanuit de verte zie ik het ineengedoken silhouet dat zich tegen de voet van de rots aftekent. Op dezelfde plek als daarnet en in dezelfde houding. Instinctief kijk ik op mijn horloge. Zes uur. Dat betekent dat ik drie uur op pad ben geweest. Zo lang ben ik niet vaak weg, maar deze keer had ik wat tijd omhanden. Dat gebeurt weinig. Voorzichtig kom ik dichterbij. Ik wil haar niet laten schrikken, Jador is namelijk best imposant. Ik ben nu bijna bij haar. Ze blijft nog steeds onbeweeglijk liggen. Alleen haar haren wapperen. Geven haar een schijn van leven.
Slaapt ze? In deze omstandigheden is dat onwaarschijnlijk. Ze ligt zo stil in de aanwakkerende wind, ik ben eerder bang dat ze onderkoeld is. Ik houd halt. Voel me idioot, omdat ik niet weet wat ik moet doen. Haar aanspreken? Vreemde situatie, dit. Wat doet een vrouw, moederziel alleen, bij het vallen van de nacht op een verlaten plek als deze aan de oceaan? Is het eigenlijk wel een vrouw? Het zou net zo goed een meisje kunnen zijn. Ze oogt zo teer.
‘Mevrouw?’ probeer ik.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Ine Maria Kiekens – De smaak van harteschijn

Winactie: Michael Reefs - Het verdwenen eiland…