Als jongste van het gezin is Sofie het liefst onzichtbaar. In de schaduw van haar broer en zus voelt ze zich comfortabel. Niemand die echt op haar let, niemand die zich met haar leven bemoeit en niemand die iets van haar verwacht. En dat is maar goed ook. Want terwijl zij druk zijn met het in stand houden van het familiebedrijf, zien ze tenminste niet dat Sofie alles moet doen om haar hoofd boven water te houden. Al meer dan een jaar geleden heeft ze ontslag genomen om meer tijd te hebben voor de kunstwerken die ze in het diepste geheim maakt. Maar inmiddels heeft ze hoge schulden en slaapt ze elke nacht op een andere bank.
Dit was niet het leven dat ze voor ogen had. Er is verandering nodig, en snel. Maar hoe voorkom je dat je verdrinkt, als je geen veilige haven hebt om aan te meren?

ISBN: 9789464824117 – Uitgeverij April Books – Aantal pagina’s: 400 – Roman

5 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een ontroerend en meeslepend verhaal over een jonge vrouw die zichzelf dreigt kwijt te raken, maar langzaam ontdekt dat ze niet langer onzichtbaar hoeft te blijven.’

Hoofdpersonages

Het derde deel van de Landliefde-serie Land in zicht volgt het verhaal van het jongste zusje Sofie. Zij is degene die het minst gezien wordt binnen het gezin. Hierdoor weet niemand van haar familie dat zij eigenlijk geen dak meer boven haar hoofd heeft en een zaterdagbaantje bij de bakker om te zorgen dat ze nog eten kan kopen. Langzaam maar zeker stort het kaartenhuis aan leugens in en als er dan ook een man op haar pad komt, blijkt het allemaal nóg ingewikkelder te worden.
— Eline

Sfeer

Ik heb enorm genoten van Land in zicht. Het is bij tijden spannend, dan weer ontroerend. Ik had vanaf de eerste pagina enorm te doen met Sofie en wilde haar graag helpen. Gedurende het boek leek het alsof ik haar steeds beter leerde kennen.
— Eline

Schrijfstijl

Ik vind het mooi hoe Mirjam Aarts met de Landliefde-serie een drieluik heeft gemaakt met gezinsleden. In het eerste deel volg je het verhaal van Lara, daarna het verhaal van broer Max en tot slot in Land in zicht volg je het verhaal van Sofie. Het verhaal is geschreven vanuit de ik-vorm, waardoor het lijkt alsof Sofie haar levensverhaal rechtstreeks aan jou vertelt en je er zelf deel van bent.
— Eline

Passage uit het boek

‘Ik wrijf mijn lippen over elkaar om een beetje tijd te rekken, maar het helpt me niet.
‘Sofie leert ons schilderen, mam.’ Suzan kijkt er trots bij. ‘Ze kan dat heel mooi, schilderen.’
‘Ach.’ Ik wuif de woorden uit de lucht, alsof ze er niet toe doen.
‘Hé, Suzan,’ hoor ik Gijs’ stem vanachter me. ‘Wat leuk dat je er bent.’ Hij legt zijn hand even op haar schouder.
‘Ha, Femke.’
‘Nou, Gijs, ik zeg net tegen Sofie dat het zo toevallig is,’ begint Femke. Met mijn blik probeer ik haar nog het zwijgen op te leggen, maar ze kijkt me niet eens aan. ‘Sofie en ik kennen elkaar van de bakkerij.’
Ik sla mijn ogen neer en laat de adem die ik al die tijd vasthield langzaam ontsnappen. Dit kan niet, dit gebeurt niet echt. Ik weet niet waar ik moet kijken en al helemaal niet wat ik moet zeggen.
‘De bakkerij?’ Ik voel Gijs’ ogen op me branden. ‘Ik snap het niet, geloof ik.’
Hier was ik al bang voor. Ik weet heus wel dat ik hem dit gewoon al lang had moeten vertellen, maar ik kon het nog niet.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Mirjam Aarts – Geen land mee te bezeilen

Recensie: Mirjam Aarts - Tussen stad en land