Wanneer Ellie een huis erft op een afgelegen eiland, is ze verbijsterd. Ze heeft nog nooit gehoord van de vorige eigenaar, Patience Ellis, dus waarom zou die haar iets hebben nagelaten? Maar wanneer ze bij het witte huis aankomt, voelt het vreemd bekend aan en komen er onverwachte herinneringen naar boven. Vastbesloten om meer te weten te komen roept Ellie de hulp in van barman Branok, die in een kast een stapel brieven vindt uit de Tweede Wereldoorlog. De brieven vertellen het verhaal van een wilde storm en een gewonde soldaat die Patience om hulp vroeg. Ellie ontdekt het schokkende geheim dat Patience moest bewaren, en dat ook haar eigen leven voorgoed zal veranderen.

ISBN: 9789046833261 – Uitgeverij Oceaan – Aantal pagina’s: 368 – Roman, feelgood

4 van de 5 sterren – Isolde

Recensie in één zin

‘Een intrigerend en mooi verhaal waarin het verleden het heden raakt op manieren die je niet altijd verwacht.’

Hoofdpersonages

De erfenis op het eiland heeft twee verschillende verhaallijnen: eentje in het verleden die begint in de Tweede Wereldoorlog en eentje in het heden. Beide verhaallijnen spelen zich af op het eiland voor de kust van Cornwall.
In het heden heeft Ellie een huis geërfd van Patience, de vrouw in de hoofdrol in het verleden. Ellie weet niet wie Patience is en Patience heeft in haar testament de voorwaarde opgenomen dat Ellie een jaar in het huis moet wonen om aanspraak op de erfenis te kunnen maken.
Tegen de zin in van haar partner vertrekt Ellie naar het eiland om daar te gaan wonen. Ze bouwt daar een leven en vriendschappen op en langzaam komen herinneringen aan vroeger terug. Oude documenten van Patience, die ze vindt in het huis, helpen haar daarbij.
Als lezer volg je tegelijkertijd de verhalen van Patience en Ellie. De hoofdstukken zijn keurig om de beurt vanuit het perspectief van een van de twee vrouwen geschreven.
— Isolde

Sfeer

Rebecca Alexander heeft in de twee verhaallijnen heel goed een verschil in sfeer aangebracht. Ze schetst heel treffend de problematiek waar Patience mee te maken heeft als alleenstaande vrouw en ongehuwde moeder en tegen welke vooroordelen ze aanloopt. In de verhaallijn van Ellie lees je heel duidelijk dat alles in onze tijd anders is. En toch ook op sommige punten weer niet…
— Isolde

Schrijfstijl

De erfenis op het eiland heeft een prettige schrijfstijl. Het verhaal leest lekker vlot en is eigenlijk nergens saai. De verhaallijnen hebben een eigen sfeer en zijn allebei even boeiend. Ze zijn ook beiden even belangrijk, met ongeveer evenveel hoofdstukken van een vergelijkbare lengte. De hoofdstukken zijn niet te lang, maar ook zeker niet te kort. Het boek is het eerste deel van een serie.
— Isolde

Passage uit het boek

‘Een stukje verderop landde een aalscholver die haar strak aankeek. Op de rotsen onder aan de klif lagen een paar vette zeehonden, nat en glanzend als gepolijste stenen…
Ze schrok toen ze achter zich iets hoorde en draaide zich met een ruk om. Bran.
‘O! Hoi! Ik had je niet horen aankomen.’
‘Ellie.’ Hij keerde zijn gezicht af. ‘Sorry, ik had niet verwacht dat er hier iemand zou zijn zo midden op de dag.’
‘Wie staat er nu in de pub dan?’ reageerde ze verbaasd. Ze vroeg zich af waarom hij er zo grimmig uitzag.
‘Max. Mijn vader wordt op dit moment op zijn stoel de boot uit getild voor zijn dagelijkse zuipsessie.’ Hij slaakte een diepe zucht, duidelijk uit frustratie. ‘Ik maak alleen even een wandeling naar Lighthouse Rock.’
‘Is Joe in orde?’
‘Niet echt. Het is wel iets gemakkelijker nu hij zoveel is afgevallen.’ Er rolde een traan uit een van zijn ooghoeken, die hij snel wegveegde. ‘Het is winderig hier.’
‘Wil je erover praten?’
Hij keek haar net zo kritisch aan als de aalscholver had gedaan.’’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Emiko Jean – De terugkeer van Ellie Black

Recensie: Ellie Dean – Voor altijd