Een groep Utrechtse studenten die in de jaren tachtig in Middelburg een toneelstuk instudeert is er getuige van dat hun regisseur te water raakt en niet meer bovenkomt. De politiecommissaris suggereert om de zaak af te doen als zelfmoord en de groep gaat daar graag in mee. Hun wacht immers een prachtige toekomst. Als veertig jaar later een van hen wordt vermoord, wankelen die geprivilegieerde levens in hun jacht op de moordenaar. Kunnen ze de waarheid onthullen zonder hun eigen succesvolle maatschappelijke posities te ondergraven?

ISBN: 9789044658415 – Uitgeverij Prometheus – Aantal pagina’s: 352 – Thriller

4 van de 5 sterren
(4 van de 5) – Frederique / (4 van de 5) – Sandra

Recensie in één zin

‘Een gebeurtenis van veertig jaar geleden blijkt de groep Utrechtse studenten van toen, ook nu ze allemaal rond de zestig zijn, nog steeds te achtervolgen…’

Hoofdpersonages

Constantijn ‘Conny’ Craaij leest als student voor z’n plezier hele encyclopedieën, heeft rijke ouders en een prachtige toekomst in het vooruitzicht. Veertig jaar later besteedt hij zijn tijd aan het blootleggen van hypocrisie en misstanden. Tegelijk ziet hij overal complotten in en worden zijn artikelen en observaties door de rest van de groep niet serieus genomen.

Lieuwe van Loon heeft het als student Rechten beter gedaan, na zijn studie is hij uitgegroeid tot een succesvolle investeerder en ondernemer. Hij weet precies hoe hij de juiste deals moet sluiten, maar hij heeft zijn droom van vader worden nooit helemaal waar kunnen maken.

Jackie van Zoelen is na haar studie getrouwd en heeft twee kinderen. Na jaren is haar huwelijksgeluk op en sluit Jackie zich in een midlifecrisis aan bij ‘Mutiny for Mother Earth’. Samen met anderen van Mutiny voert ze protestacties uit tegen de overheid (en voor het milieu).

Edmond van Merlen hoorde eigenlijk alleen bij de Middelburggroep omdat zijn broer Redbad erbij zat. Hij voelt zich een beetje een buitenbeentje in de groep, maar is veertig jaar later wel hoogleraar geschiedenis.

Redbad van Merlen is de tweelingbroer van Edmond en had een succesvolle baan bij een prestigieus tijdschrift. Redbad verloor zijn baan en zijn huwelijk door een #MeToo-schandaal, maar runt nu een onafhankelijke nieuwswebsite vanuit Brussel.

Hedwig van Clarenbeeck is een tv-bekendheid geworden en een befaamde fotografe met veel tentoonstellingen. Ze besluit de meeting van de Middelburggroep via Zoom op te nemen om er later foto’s en kunst van te kunnen maken.

Bella Vingerhoets is als studiebol in dienst gekomen van het ministerie van Buitenlandse Zaken en werkt nu over de hele wereld.

Welk personage is jou het meest bijgebleven en waarom?

Sandra: Ik vind het sowieso allemaal boeiende persoonlijkheden moet ik zeggen, want elk personage heeft duidelijk een eigen gebruiksaanwijzing. Alle rugzakken zijn behoorlijk gevuld door gebeurtenissen uit het heden en verleden; dat maakt ze allen zo interessant.

Frederique: Van alle personages is Constantijn mij het beste bijgebleven. Hij had alles om een succesvol (en nog rijker) man te worden, maar kreeg eigenlijk niet echt iets voor elkaar. Het heeft iets tragisch, hij heeft drie studies afgerond, is superslim en ziet dingen en verbanden voor alle anderen dat doen, maar hij wordt niet geloofd.

Sandra: niet alleen is Conny, zoals Constantijn werd genoemd, mij bijgebleven, maar ook Redbad van Merlen. Waarom? Omdat het een doorzetter is! Hij is alles wat hij liefhad kwijtgeraakt, maar liet zich niet kennen en wist een nieuw bestaan op te bouwen. Dat vind ik mooi.

Sfeer

Wat is de kracht van dit boek qua sfeer? Wat voor gevoel had je gedurende het lezen van dit verhaal?

Frederique: Ik denk dat de kracht van Geheime dienst zit in de afwisseling tussen de meerdere personages. Hierdoor weet je als lezer meer dan de individuele personages en voel je de spanning, omdat ze zelf niet alles weten. Dit zorgt voor een dubbele laag spanning die steeds verder oploopt. Op het einde is het boek dan ook echt onmogelijk weg te leggen.

Sandra: Ik vond de afwisseling tussen de personages in het verhaal ook goed neergezet, met de flashbacks en alle persoonlijke ontwikkelingen, waarbij er telkens een tipje van de sluier werd opgelicht. Van Rijckevorsel weet zo de spanning prima op te bouwen. Ik heb alle pagina’s dan ook echt verslonden, want binnen twee dagen was ik er doorheen.

Schrijfstijl

Wat vond je goed en wat vond je tegenvallen qua schrijfstijl?

Sandra: René van Rijckevorsel heeft een vlotte en prettige manier van schrijven, waardoor het verhaal zeer toegankelijk is. Eenmaal begonnen met lezen zit je er gelijk middenin. Geen oeverloos gezwam en ellenlange zinnen, maar een fijne afwisseling van korte en iets langere zinnen. Je vliegt er dan ook doorheen. De personages, gebeurtenissen en locaties worden zeer gedetailleerd beschreven, waardoor je het met een beetje fantasie bijna kunt uittekenen.

Frederique: René van Rijckevorsel weet op kunstige wijze de meest uiteenlopende personages neer te zetten die allemaal ook nog eens geloofwaardig overkomen. Het is als lezer heerlijk om mee te speuren en verbanden te leggen tijdens het lezen. En oké, sommige plottwists zie je misschien een beetje aankomen, maar ze zijn goed uitgewerkt en dat maakt het niet minder leuk om te lezen.

Sandra: Inderdaad, soms een beetje voorspelbaar. Maar ook niet altijd even geloofwaardig, want wie blijft er nu aan de kant staan wanneer iemand uit jouw groepje in het water belandt…

Heb je eerder iets van deze auteur gelezen?

Frederique: Ik heb niet eerder iets van deze auteur gelezen.

Sandra: Ik ook niet.

Passage uit het boek

‘‘Denk je dat wij allemaal… De hele groep uit Middelburg?’
‘Ja. De hele groep. Ik ben ervan overtuigd dat we allemaal een tegenprestatie moesten leveren voor de cover-up die van Philippe Prinz’ dood een zelfmoord maakte.’
‘Weet jij wat de anderen hebben moeten doen?’
‘Nee, alleen van Edmond. Die moest infiltreren in Nijmegen, op die ultralinkse universiteit.’
Edmond en Redbad hadden elkaar destijds meteen in vertrouwen genomen. Tweelingen hebben geen geheimen voor elkaar. Edmond moest zijn doctoraal geschiedenis doen bij een marxistische vakgroep in Nijmegen. Zijn onderzoek moest in middeleeuwse sociale structuren de historische rechtvaardiging vinden voor de sovchozen en kolchozen in de Sovjet-Unie. Het was de tijd dat de zes uur durende film Novecento, vol geromantiseerde propaganda voor zelfbestuur van boerenknechten, volle bioscoopzalen trok.
‘Moeten we het in de groep bespreken? Of juist niet? Aan elkaar opbiechten wat we hebben gedaan, bedoel ik, welke geheime dienst we voor De Schepper hebben verricht,’ vroeg Lieuwe.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Bernard Minier - Strijder

Recensie: Axelsson Bonelli – Stille woede