Cotton Malone is in Zwitserland voor een routineklus, wanneer hij belandt in een strijd tussen ‘s werelds oudste bank en de CIA. Alles draait om de Black Eagle Trust, een Japanse goudschat die Amerika na WOII onder die naam heeft weggesluisd naar Europa. De zaak brengt hem naar de bergen van Zuid-Marokko waar hij geconfronteerd wordt met Het Atlas-project, een complexe samenzwering met als doel om met cryptocurrency als wapen, wereldwijde financiële markten te beïnvloeden en te verwoesten. Cotton Malone moet in actie komen, maar tegen welke prijs?

ISBN: 9789026175367 – Uitgeverij de Fontein – Aantal pagina’s: 400 – Thriller

4 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Steve Berry als vanouds: feiten en speculatieve fictie worden op meesterlijke wijze met elkaar verweven.’

Hoofdpersonages

Cotton Malone is officieel gepensioneerd geheim agent, maar pakt af en toe nog klussen op. In het dagelijks leven runt hij samen met zijn grote liefde Cassiopeia Vitt een boekenantiquariaat in Kopenhagen. Derrick Koger, het hoofd van de CIA, vraagt Cotton om een vriendendienst bij een onderzoek dat onder de radar moet blijven. Cotton reist samen met Cassiopeia af naar Zwitserland om hem te helpen, maar daar blijkt het allemaal niet zo eenvoudig als gedacht.
— Frederique

Sfeer

Net als in eerdere delen weet Steve Berry een ijzersterke sfeer neer te zetten. Het Atlas-project is heerlijk spannend en zit bomvol actie. Het boek begint meteen met actie en de gebeurtenissen volgen elkaar daarna rap op. Beetje bij beetje worden de verbanden en drijfveren van de personages onthuld.
— Frederique

Schrijfstijl

Steve Berry heeft een prettige schrijfstijl en weet spannende scènes met enkele zinnen neer te zetten. Het Atlas-project leest net zo vlot als eerdere delen van de serie – die je los van elkaar kunt lezen – en is moeilijk weg te leggen. Het is niet alleen maar een spannend plot, Steve Berry zet de lezer ook aan het denken over cryptovaluta.
— Frederique

Passage uit het boek

‘In de tijd dat Cotton in dienst was als inlichtingenagent hadden hun paden elkaar een aantal keer gekruist. Soms verliep dat goed. Anderen keren minder. Een hoop oud gedienden zoals Derrick waren met pensioen en schreven nu onthullende boeken of verschenen als deskundigen op nieuwskanalen. Maar Koger was nog altijd aan het werk, en het sierde hem dat hij dat kantoorbaantje in Langley had afgewezen en ervoor had gekozen om in het veld te blijven. Dat paste bij de harde, no-nonsensreputatie van de man. Niemand die ooit met hem had gewerkt, twijfelde aan Kogers loyaliteit of kunde. Maar dat wilde niet zeggen dat ze het een plezierige ervaring vonden. Cotton inbegrepen.
‘Derrick,’ zei hij. ‘Ik help je hier uit de brand. Het minste wat je kunt doen is open kaart met me spelen.’
‘Ik hoor wat je zegt, en dat wil ik dolgraag. Echt, geloof me. Maar ik ben aan minstens één hand en voet gebonden. Kun je me nog even wat speling geven?’
Hij snapte het. Hoe vaak had hij niet half in het duister getast tijdens een opdracht? Vaker dan hij kon tellen. Maar toen was hij fulltime inlichtingenagent en stond hij op de loonlijst, met alle privileges van dien. Dit was een gratis vriendendienst, die zojuist een gewelddadige wending had gekregen, dus hij wilde weten: ‘Hoe belangrijk is dit?’
‘Op een schaal van één tot tien?’ Er volgde een nadenkende stilte.
‘Een elf.’’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Steve Berry – Het web van de keizer

Recensie: Steve Berry – De laatste koning