Een anonieme brief aan de redactie van de Clarendon English Dictionary (CED) bevat hints naar gebeurtenissen in een specifiek jaar. Voor redacteur Martha Thornhill kan dit maar naar één ding verwijzen: de zomer waarin haar zus Charlie verdween.
Na tien jaar in het buitenland is Martha terug in Oxford, een stad met eeuwenoude instituten, waar haar familie al generaties deel van uitmaakt. Wachten de demonen die ze achterliet nog op haar? Als de anonieme brieven blijven komen en Martha en haar team ze verder ontrafelen, wordt de situatie steeds dreigender.
Het lijkt erop dat Charlie een groot geheim bewaarde. Iemand probeert hen nu naar de waarheid te leiden. Maar er zijn andere krachten aan het werk om die waarheid juist voorgoed te begraven.

Weet het CED-redactieteam de verdwijning van Charlie op te lossen en haar geheim te achterhalen?

ISBN: 9789400518766 – A.W. Bruna Uitgevers – Aantal pagina’s: 416 – Literaire thriller

5 van de 5 sterren – Sandra

Recensie in één zin

’Een definitie van schuld is een prachtig en goed opgezet misdaadverhaal, waarin de ingrediënten taal, puzzels, Shakespeare, thriller, spanning en Oxford volledig tot hun recht komen…’

Hoofdpersonages

Martha Thornhill is net 30 jaar en heeft onlangs een aanstelling als hoofdredacteur gekregen bij de CED, de Clarendon English Dictionary in Oxford. Het CED behoort tot de meest prestigieuze, intellectuele instituten van onze tijd – ooit als project gestart in de 19^de eeuw onder auspiciën van de universiteit.
Martha heeft een fascinatie voor oude taboes en scheldwoorden; afwijkende, boze, gestoorde of dreigende brieven komen dan ook altijd haar kant uit.

Het redactieteam van het CED bestaat naast Martha uit:
Simon Turner. Hij is de man van de zintuigen smaak, geur en kleur bij de redactie. Hij was eigenlijk op de baan van Martha uit, maar heeft deze niet gekregen. Simon is een wat nors, enigszins verbitterd figuur, die zich behoorlijk ondergewaardeerd voelt. Hij vindt dat anderen altijd veel meer kansen krijgen dan hij, zonder zich af te vragen waarom dit en of dit daadwerkelijk zo is. Hij is gescheiden van Nancy en samen hebben ze twee dochters.
Alex Monroe is 50 jaar. Ze is een elegante verschijning met een voorliefde voor donkere kleuren en merkkleding. Haar specialismen op de redactie zijn angsten, folklore en het bovennatuurlijke. Alex woont alleen met haar kat Rags (Raglan) en heeft twee zoons, die inmiddels het huis uit zijn, Ethan en Jacob.
Safi is het jongste redactielid. Ze heet eigenlijk Safiya Idown en ze heeft een passie voor oude streekdialecten. Te pas en te onpas smijt ze met woorden die niemand kent of verstaat. Safi is zeer gedreven en kan moeilijk stilzitten, ze loopt graag hard.

Charlotte, Charlie, Thornhill is de vijf jaar oudere zus van Martha, die ook op de redactie van CED heeft gewerkt. Charlie is in de zomer van 2010 (nu tien jaar geleden) plotseling van de aardbodem verdwenen. Ze was bezig met haar proefschrift en ze was op iets heel ‘belangrijks’ gestuit, zo leek het.

Chorus is de anonieme briefschrijver, die de verbeeldingskracht van het redactieteam tot het uiterste weet te prikkelen door brieven en kaarten met Shakespeare-hints naar hen te sturen. Ze hebben een ding gemeen: ze verwijzen allen naar een gebeurtenis van tien jaar geleden, de verdwijning van Charlie.
— Sandra

Sfeer

Een definitie van schuld is een geweldige literaire thriller, die heel knap is opgebouwd. Vanaf het moment dat de eerste brief op de redactie wordt ontvangen, zit je er gelijk in. De gebeurtenissen uit het verleden, de spannende hints en sterk bedachte puzzelstukjes uit het heden, houden de gemoederen flink bezig. En niet alleen het redactieteam van het CED… De spanning in het verhaal is goed en doordacht opgebouwd; deze invalshoek vond ik ook bijzonder origineel. Het zou bijna echt gebeurd kunnen zijn. Net wanneer je denkt de juiste verdachte op het spoor te zijn, blijkt de ontknoping toch verrassend en zeker niet voorspelbaar.
— Sandra

Schrijfstijl

Je kunt heel goed merken dat Susi Dent een voorliefde voor taal heeft en in Oxford werkt en woont. Ze heeft heel veel kennis in huis en beschrijft dit op een prettige manier, zonder wollig taalgebruik waardoor je snel afhaakt. Door haar gedetailleerde beschrijving van uiteenlopende zaken kun je je een goede voorstelling maken van zowel de omgeving als de personages. Ze maakt veel gebruik van dialogen, zonder dat dit verveelt. Haar vlotte pen en het hoge tempo van gebeurtenissen maken dat het verhaal leest als een trein. Prachtig, ik ben fan!
— Sandra

Passage uit het boek

‘Safi had geen vastomlijnd plan voor haar vrije dagen. Lezen, hardlopen, Josh helpen met zijn kunstexpositie, dat was het wel zo’n beetje. Ze had expres haar ouders niet laten weten dat ze vrij had. Ze was dol op hen en ook op haar twee jongere broers, maar ze had een sterk vermoeden dat haar moeder in een ongekende feeststemming zou zijn tijdens de kroning, en ze wist niet hoeveel kritiekloos monarchisme ze zou kunnen verdragen.
Ze stond op haar gemak op, nam een douche en trok haar vrijetijdskleren aan – hufflebuffs, zoals negentiende-eeuwse Schotten het noemden: een oud shirt en een joggingbroek.
Ze zette het schuifraam open in haar kamer om de frisse lentelucht naar binnen te laten stromen, en besefte opnieuw dat het een geweldig idee was geweest om Londen voor Oxford te verruilen. Het was alsof hier alles zich buiten de normale ruimte en tijd bevond, en er tegelijkertijd diepgeworteld in was. Maar zelfs dit vergulde paradijs kende armoe. Achter de zonverlichte torenspitsen en verlichte interieurs huisden de schaduwen van verguizing en rebellie, ideeën en contra-ideeën. Alle denkbeelden op de wereld hadden voorstanders in Oxford, en Safi hield daarom des te meer van deze stad.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Kathleen Glasgow – Girl in pieces

Recensie: Thysia Huisman - Schaduwdorp