De zeventienjarige Mari werkt met tegenzin als receptioniste in het hotel van haar strenge moeder. Op een avond hoort ze een vrouw schreeuwen in kamer 202. Niet veel later stormt de vrouw woedend naar buiten, gevolgd door een ijzig kalme heer. ‘Hou je kop, hoer,’ zegt hij, stil maar gedecideerd, majesteitelijk bijna. Terwijl de andere hotelgasten geschokt toekijken, de vrouw wegspurt en Mari’s moeder de situatie probeert te sussen, voelt Mari zich op een vreemde manier aangetrokken tot deze veel oudere man. Wie is hij, en wat deed hij in de hotelkamer? Daarna achtervolgt ze hem heimelijk. De man blijkt een trotse maar weinig succesvolle vertaler, die woont op een eiland vlakbij het hotel. In het stadje gaan geruchten dat hij zijn vrouw heeft vermoord, maar Mari raakt verslaafd aan de opwinding die ze voelt. Meer en meer ontworstelt ze zich aan haar moeder en geeft ze zich over aan de wensen van de vertaler.

ISBN: 9789464521665 – Uitgeverij Cossee – Aantal pagina’s: 208 – Roman

3 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Hotel Iris is een fascinerende roman waar je nog lang over na blijft denken.’

Hoofdpersonages

Mari runt samen met haar moeder Hotel Iris, een klein hotel in een kleine badplaats. Mari is gestopt met school om in het hotel te werken, maar wil eigenlijk veel meer dan alleen maar dat. Haar moeder is heel streng en gunt Mari eigenlijk geen vrije tijd buiten het hotel. Wanneer een man en een vrouw ruzie hebben in kamer 202 is Mari direct geïntrigeerd door de man en zijn kalmte. Als Mari hem weet op te sporen en ze een relatie krijgen, moet Mari steeds weer nieuwe smoezen verzinnen om weg te kunnen uit het hotel.
— Frederique

Sfeer

Als lezer begin je meteen middenin het verhaal en vraag je je in het begin heel erg af waar het precies heengaat en wat de setting is. Beetje bij beetje leer je Mari en de naamloze Russisch vertaler beter kennen en merk je dat er meer achter de personages schuilgaat dan je in eerste instantie dacht. Het is niet per se een makkelijk boek om te lezen, maar de spanning neemt steeds meer toe  naarmate je verder komt in het boek waardoor je er toch al snel helemaal in zit.
— Frederique

Schrijfstijl

Yoko Ogawa (vertaald door Luk Van Haute) heeft een schrijfstijl die moeilijk met andere schrijvers te vergelijken is.  Ze weet met enkele zinnen een enkel personage compleet te doorgronden, waardoor je als lezer eigenlijk niet anders kan dan meteen geïntrigeerd zijn. Ogawa’s bijna poëtische stijl in combinatie met de ik-vorm van het boek is in de eerste paar hoofdstukken een beetje wennen, maar daarna slepen de schrijfstijl en de personages je echt helemaal mee.
— Frederique

Passage uit het boek

‘‘Hou je kop, hoer.’
De stem van de man sneed dwars door ons heen. Alle rumoer verstomde. De stem was diep en zwaar. Er zat geen ergernis of woede in. Er klonk veeleer bedachtzaamheid in door. Ik verkeerde in de waan dat ik één tel lang een instrument had gehoord, een cello of een hoorn.
Ik keek om. De man stond op de overloop. Hij was de middelbare leeftijd voorbij, bijna oud te noemen eigenlijk. Hij droeg een gestreken wit hemd en een donkerbruine broek en ik zijn hand hield hij een jasje van dezelfde stof. Hoewel de vrouw zo overstuur was geweest, was zijn ademhaling niet eens verstoord en zweette hij ook niet. In verlegenheid leek hij al evenmin. Het beetje haar dat hij nog op zijn voorhoofd had was in de war, meer niet.
Nog nooit heb ik een bevel gehoord dat zo mooi klonk, dacht ik bij mezelf. Beheerst, waardig, onverzettelijk. Zelfs het woord ‘hoer’ voelde teder.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Ruth Ware – De vrouw in suite 11

Recensie: Nana Kwame Adjei-Brenyah – Chain-Gang All-Stars