Yoko Ogawa
TagRecensie: Yoko Ogawa – Hotel Iris
*** 3/5
De zeventienjarige Mari werkt met tegenzin als receptioniste in het hotel van haar strenge moeder. Op een avond hoort ze een vrouw schreeuwen in kamer 202. Niet veel later stormt de vrouw woedend naar buiten, gevolgd door een ijzig kalme heer. ‘Hou je kop, hoer,’ zegt hij, stil maar gedecideerd, majesteitelijk bijna. Terwijl de andere hotelgasten geschokt toekijken, de vrouw wegspurt en Mari’s moeder de situatie probeert te sussen, voelt Mari zich op een vreemde manier aangetrokken tot deze veel oudere man. Wie is hij, en wat deed hij in de hotelkamer? Daarna achtervolgt ze hem heimelijk. De man blijkt een trotse maar weinig succesvolle vertaler, die woont op een eiland vlakbij het hotel. In het stadje gaan geruchten dat hij zijn vrouw heeft vermoord, maar Mari raakt verslaafd aan de opwinding die ze voelt. Meer en meer ontworstelt ze zich aan haar moeder en geeft ze zich over aan de wensen van de vertaler.
Recensie: Yoko Ogawa – Het onvergetelijke jaar van Tomoko
**** 4/5
Na haar vaders dood kan haar moeder niet meer voor Tomoko zorgen en wordt ze voor een jaar naar haar oom en tante gestuurd. Het is 1972, Tomoko is twaalf jaar en kijkt haar ogen uit: het huis waarin ze terechtkomt is een oude dierentuin. Haar nicht Mina maakt haar wegwijs en vertelt haar verhalen over de eigenzinnige inwoners. Tomoko’s oom is de vrolijke eigenaar van een fabriek die de radiumhoudende frisdrank Fressy maakt, oma Rosa heeft een vreemd, Europees accent, en de huishoudhulpen meneer Kobayashi en mevrouw Yoneda vormen een excentriek duo. En dan is er nog Mina’s beste vriend: Pochiko het dwergnijlpaard.
Maar als het jaar vordert, ontdekt Tomoko ook een schaduwkant. Waarom zit het tapijt vol schroeiplekken van sigaretten? Waarom is oom zo vaak en lang van huis? Waarom vertelt oma Rosa niet over haar Duitse verleden? En waarom ziet Mina zo bleek? Zonder dat ze er erg in heeft, dringt een subtiele, maar moeilijk te beantwoorden vraag zich op: wat is haar eigen rol in dit huishouden?