Als Claire tijdens haar nieuwe baan als medewerker op een groot Engels landgoed stuit op een oude brief, blijkt dat een oorlogsgeheim over de beeldschone Lady Violet te bevatten. Haar hartstochtelijke affaire met een Italiaanse krijgsgevangene schokte destijds het dorp en eindigde in een tragedie. Gefascineerd besluit Claire om Violets dochter Tabitha op te sporen en haar te herenigen met een dierbaar sieraad van haar moeder. Met slechts de naam van een Italiaanse bakkerij, Pasticceria Mancini, als aanknopingspunt en de hulp van haar buurman Jim, reist Claire af naar Tabitha’s laatst bekende verblijfplaats: Florence.

Terwijl ze door de kleurrijke straten dwaalt, de zon op haar blote schouders, zweeft de verrukkelijke geur van versgebakken brood door de lucht. Claires hart slaat over bij het zien van een verweerd uithangbord: MANCINI. Hoewel ze hoort dat Tabitha daar al jaren niet meer is geweest, weigert Claire op te geven. Met Jim aan haar zijde weet ze Tabitha uiteindelijk te vinden, al is het niet de gelukkige hereniging waarop Claire had gehoopt. Ze blijft geschokt achter door de onthulling van een verwoestend familiegeheim. Violets verhaal kent een einde – maar zal de waarheid leiden tot vergeving, of brengt ze alleen maar meer pijn?

ISBN: 9789044938722 – A.W. Bruna Uitgevers – Aantal pagina’s: 291 – Roman, Feelgood

3 van de 5 sterren – Isolde

Recensie in één zin

‘Een brief uit Florence heeft twee verhaallijnen, maar speelt zich slechts beperkt in Florence af.’

Hoofdpersonages

De ene verhaallijn van Een brief uit Florence speelt zich in het heden af, de andere in het verleden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Claire vindt tijdens haar werk een brief uit het verleden en besluit op zoek te gaan naar wat er tijdens de oorlogsjaren is gebeurd en misschien wel mensen bij elkaar te brengen.
De titel van het boek heeft mij, samen met de cover, wat op het verkeerde been gezet. Ik verwachtte een verhaal dat zich ook veel in Florence zou afspelen, maar het zwaartepunt van het verhaal ligt in Engeland. Florence speelt slechts een bijrol.
— Isolde

Sfeer

Een brief uit Florence voelt als een afstandelijk verhaal. De hoofdpersoon uit het heden is niet persoonlijk betrokken bij de verhaallijn in het verleden en dat merk je toch. Ze vindt een brief en besluit op onderzoek uit te gaan. Haar motivatie is echter minder sterk dan als het om haar eigen familiegeschiedenis zou gaan.
Ik vond het lastig me te verliezen in het verhaal, door de afstandelijkheid die in het hele verhaal zit. Er ontspint zich ook een liefdesverhaal, maar ook daarin blijft Claire afstand houden.
— Isolde

Schrijfstijl

De schrijfstijl van Anita Chapman heeft voor mij een koele en afstandelijke sfeer gecreëerd. Ik vond het soms lastig om mijn aandacht bij het boek te houden, maar er zullen genoeg lezers zijn die het anders ervaren. Vlak na Een brief uit Florence is ook een andere vertaling van een boek van Chapman verschenen.
— Isolde

Passage uit het boek

‘Ik maakte met mijn telefoon een foto van de brief en deed hem daarna weer terug in de bijpassende envelop en stopte hem in mijn werkagenda. Waarom had Margaret zo lang gewacht met het zoeken naar Tabitha? 1 maart 2013 was bijna twee jaar gelden. Zou Margaret nog steeds op hetzelfde adres wonen, of zou ze in een verzorgingstehuis zitten? Zou ze überhaupt nog leven? Op de foto van de bedienden leek ze rond de twintig, dus dan zou ze nu waarschijnlijk ergens in de negentig zijn. Ik kon alleen maar hopen dat Margaret nog leefde en nog helder van geest was.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Claire Baglin – Werken voor de kost

Recensie: Marie-Claire Melzer – We werden zelfs weer…