Na negen maanden zwangerschap die ogenschijnlijk normaal verliepen, werd de zoon van Marie-Claire Melzer levenloos geboren. Het was haar eerste kind, en haar laatste, dacht ze, want ze was al veertig. Zij en haar man belandden in een andere dimensie, waar ze misschien wel in waren gebleven als familie, vrienden en een toegewijde arts hen niet hadden teruggehaald.

ISBN: 9789493319486 – Uitgeverij Brandt – Aantal pagina’s: 142 – Literaire non-fictie

4 van de 5 sterren — Isolde

Recensie in één zin

‘De omvang van een boek zegt niets over hoe indrukwekkend het kan zijn, We werden zelfs weer gelukkig laat een onuitwisbare indruk achter.’

Wat heb ik aan dit boek?

In We werden zelfs weer gelukkig doet Marie-Claire Melzer verslag van het einde haar zwangerschap en de daaropvolgende rouw als haar kindje niet meer blijkt te leven. Het boek is een bevestiging van het moederinstinct, het boek laat zorgen zien die je kunt hebben over de verloskundigenpraktijk in Nederland, het boek laat zien dat rouw intens en persoonlijk is en het boek gaat over liefde. De auteur beschrijft de schok, het verdriet, de rouw, maar ook het weer opkrabbelen na het enorme verlies en het effect dat dit heeft op vriendschappen en haar relatie.
— Isolde

Schrijfstijl

Marie-Claire Melzer is journalist en heeft een prettige schrijfstijl, die een mengeling van persoonlijk en zakelijk is. Nergens laat ze zich meevoeren door haar emoties, maar ze weet ze piekfijn te verwoorden en daarmee raakt ze de lezer tot in diens ziel.
— Isolde

Passage uit het boek

‘Hoe voel je je, vraagt mijn zus. Ze is eigenlijk de enige die deze vraag stelt. Het is een goede vraag, maar ik weet het antwoord niet. Voel ik wel iets? Ik ben vooral verwond. Het is alsof er een orgaan uit mijn lijf is gerukt waarvan ik niet wist dat ik het had. Maar nu mis ik het. Nu wil ik het terug, maar dat gaat niet. Om het bloeden en de pijn niet erger te maken, blijk ik maar zo stil mogelijk zitten.

Gelukkig is Bryan er. We zijn niet dood, maar we leven ook niet echt. We bevinden ons in het schemergebied tussen leven en dood. In dat schemergebied zijn we nog een beetje in de buurt van Timmy, eigenlijk willen we er niet weg. Om de paar dagen bezoeken we het graf van Timmy.’

Voor wie is dit boek?

Misschien is het voor je gemoedsrust beter dit boek niet te lezen als je aan het einde van je zwangerschap bent. Aan de andere kant, misschien ook wel. We werden zelfs weer gelukkig is interessant voor iedereen die op een of andere manier met een tijdens of vlak na de zwangerschap overleden kindje te maken heeft gehad en voor iedereen die zich kan en wil openstellen voor wat een ander meemaakt.
— Isolde

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Marie-Claire Melzer – Drie vrouwen

Recensie: Anne Jacobs – Het verlangen van het weesmeisje