Alix is wanhopig: haar moeder is gearresteerd en dat is háár schuld. Dwars door de storm van de eeuw is ze op weg naar het politiebureau – maar dan gaat er een rilling door de aarde.
Opeens staat Alix drijfnat op een zonnige stoep. Het is 1926 en haar leven lijkt uitgewist: haar huis is weg en van het politiebureau met haar moeder erin is geen spoor meer te bekennen.
Op dat moment stopt er een bloedrode auto naast haar. Een vrouw en haar keurige zoon staren naar Alix. ‘Dit meisje is perfect,’ fluistert de vrouw – en dan vraagt ze Alix voor de gevaarlijkste rol van haar leven…

ISBN: 9789045132037 – Uitgeverij Querido – Aantal pagina’s: 264 – Jeugdboek

5 van de 5 sterren – Isolde

Recensie in één zin

‘Jeugdboek van eigen bodem, vol vaart en intrigerende ontwikkelingen.’

Verhaal

Van het ene op het andere moment is Alix opeens honderd jaar terug in de tijd. Ze is nog steeds op dezelfde plek, maar het is 1926 in plaats van 2026… Dan stopt een auto en de vrouw achter het stuur doet Alix een bijzonder en lichtelijk verontrustend voorstel. Alix besluit erin mee te gaan en drie dagen later is ze opeens Juliana en is ze undercover om te helpen een moord op te lossen in een landhuis op de Veluwe.
Alix denkt na over haar leven in haar eigen tijd, voelt zich aangetrokken tot een jongen van haar leeftijd (en jongens zijn honderd jaar geleden echt anders dan nu) en sluit nieuwe vriendschappen. Maar hoe komt ze terug in 2026? Kan ze nog wel terug?
— Isolde

Het boek

De eerste Alix is een hardcover met een mooie opvallende cover. De cover heeft een retrostijl, wat je helemaal begrijpt als je weet waar het verhaal over gaat. Het is een echte aanwinst voor je boekenkast.
— Isolde

Schrijfstijl

Anna Woltz heeft een prettige en toegankelijke schrijfstijl. Je vliegt door de hoofdstukken en er zijn voldoende redenen om door te willen blijven lezen. De eerste Alix is een detective en je kunt goed samen met Alix meedenken over wat er nu aan de hand is in dat oude landhuis. De botsing tussen Alix uit onze tijd en het leven een eeuw eerder is boeiend en goed uitgewerkt.
— Isolde

Passage uit het boek

‘In mijn eigen tijd is wat andere mensen van je vinden ongeveer het belangrijkste van alles. Zelf mensen die zeggen dat ze compleet anders zijn dan de anderen, hopen op hartjes. Ze willen de hele tijd van iedereen horen dat het zo geweldig is dat ze zich niks aantrekken van de rest. En dat het zo herkenbaar is dat ze anders zijn. En dat de rest precies zo anders is.
Serieus. Het is een draaikolk waar je in verdwijnt.
Op school was ik ervan overtuigd dat niet opvallen de enige optie was voor mij. Anders zou ik verzuipen. De hele tijd was ik bezig met alles wat ik niet mocht doen. En daardoor dacht ik er dus nooit over na dat ik misschien ook dingen welzou kunnen doen.
Iets belangrijks, zoals Marcus. Of iets moois, zoals Pop met haar muurschildering.
Of iets aardigs, zoals mijn moeder…
Vastbesloten stap ik over de volgende draad heen. ‘Ik houd van processen die nauw luisteren.’
Marcus zucht. ‘Is het echt geen bloemschiktijd?’
‘Het spijt me,’ zeg ik terwijl de volgende bel alweer rinkelt. ‘In mijn leven is het nooit bloemschiktijd.’’

Voor wie is het boek?

Voor meisjes of jongens?

Leesvoorschrift

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Kathleen Amant – Anna wil een ijsje

Recensie: Anna van den Breemer – De goede moeder