Pearl O’Reilly woont al haar hele leven in het slaperige Ierse dorpje Drangan. Ze geniet van haar dagelijkse rituelen: lunchen met haar beste vriendin Una, praten met haar therapeut Mairead en werken in het winkeltje van de O’Callaghans. Haar andere gewoontes – tot tien tellen voor ze de trap op of af gaat en obsessief haar handen wassen – zijn iets minder leuk.

Dan ontmoet Pearl Jack, een Nieuw-Zeelander die op rondreis is door Ierland. Zijn bezoek is kort, maar als hij een liefdesbriefje voor haar achterlaat, begint ze na te denken over een ander leven. Een leven zonder dwangneurose, waarin zij en de knappe Jack nog lang en gelukkig leven in Nieuw-Zeeland. Aangemoedigd door Jacks flirtende berichtjes en Una’s stellige overtuiging dat Pearl de wereld buiten het dorp moet verkennen, pakt Pearl het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland. Ze gaat een avontuur tegemoet dat haar over haar grenzen duwt en haar leven verandert, maar wel op een andere manier dat ze het zich had voorgesteld.

ISBN: 9789049205362 – Uitgeverij Boekerij – Aantal pagina’s: 367 – Roman

4 van de 5 sterren – Kaylee

Recensie in één zin

‘De regels van Pearl is een open en eerlijke roman over OCD.’

Hoofdpersonages

Pearl is zevenentwintig en woont al jaren in het dorpje Drangan. Ze heeft sinds haar jeugd te maken met de dwangneurose OCD en dit beheerst vrijwel haar eigen leven. Zo wast en desinfecteert ze neurotisch haar handen, wil ze meteen douchen als er iemand niest en kan ze de trap niet op of af zonder tot tien geteld te hebben. Ook kan ze niet slapen voor ze de pissebedden in het slot van het tuinhekje heeft geteld. Pearl werkt in de dorpswinkel, iets wat ze graag doet. Iedere week telt ze met Niall, de zoon van de eigenaar, de voorraad, een moment waar ze stiekem altijd naar uitkijkt omdat Pearl zijn aanwezigheid kan waarderen.

Wanneer Pearl de Nieuw-Zeelander Jack ontmoet, is ze meteen van slag. Deze knappe man reist rond en is in het stadje beland omdat zijn auto gerepareerd moet worden. Dit duurt een aantal dagen en die tijd verblijft hij bij Pearl. Pearl probeert op haar beurt haar OCD te verbergen én Jack te versieren, iets wat lijkt te lukken. Wanneer hij vertrekt laat hij weten dat hij geweldige dagen heeft gehad en hij nodigt Pearl uit om naar Nieuw-Zeeland te komen. Wanneer ze een tijdje na zijn vertrek een briefje van hem vindt, besluit ze het voor haar onmogelijke avontuur aan te gaan en af te reizen naar Nieuw-Zeeland, mét haar OCD.
— Kaylee

Sfeer

OCD staat centraal in De regels van Pearl. Ik vind het erg mooi hoe Claire Frances deze dwangstoornis heeft beschreven in haar boek. Pearl ervaart veel nadelen door haar stoornis, maar weet er ook op een nuchtere manier mee om te gaan. Ook de mensen om haar heen accepteren haar zoals ze is, iets wat ik erg mooi vind. Ik denk dat het boek een vorm van inspiratie, herkenning en troost kan zijn voor anderen met OCD.
— Kaylee

Schrijfstijl

De regels van Pearl leest lekker weg en kent veel humor. Je krijgt een inkijkje in de gedachten van Pearl waardoor je een goed beeld krijgt van iemand met een dwangneurose. Soms vind ik het boek wel een beetje heftig, dit door de (seksuele) gedachtes van Pearl.
— Kaylee

Passage uit het boek

‘Als ik bijvoorbeeld een deur dichtdoe en die in het slot hoor klikken ga ik aan het handvat trekken en duwen en de deur van het slot halen en weer op slot doen tot mijn hand er pijn van doet. De meeste deurklinken in mijn huis hangen los. De ironie wil dat ik degene ben die ze minder veilig maakt. Dat is de reden waarom ik tel. Het is een vorm van controle, een manier om mezelf gefocust en kalm te houden.
Ik vraag me vaak af hoe ik op andere mensen moet overkomen. Ik herinner me de eerste keer dat Una me betrapte nog. Ik was vijftien en had het een heel jaar lang voor haar geheim weten te houden.
Ze was blijven slapen en kwam binnenlopen terwijl ik de lichtschakelaar van mijn slaapkamerlamp aan en uit stond te klikken en ondertussen herhaaldelijk tot tien telde. Toen ze me had gevraagd waarom ik dat deed zei ik dat het mijn veilig getal was. En hoewel ik zag dat ze het volslagen gestoord vond heeft ze er nooit op doorgevraagd en me in plaats daarvan geaccepteerd zoals ik ben en dat vind ik geweldig aan haar.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Claire Baglin – Werken voor de kost

Recensie: Josie Silver – Een dag in december