Rik Wolters, die zijn dagen eenzaam slijt op zijn landgoed, wordt onverwacht herenigd met regisseur Sandra Molenaars wanneer de Belgische mycoloog Gérard Rapaille hen benadert met een schokkend verhaal. Een farmaceutisch bedrijf voert schimmige experimenten uit met een revolutionair medicijn, gebaseerd op mysterieuze paddenstoelen. Maar wat probeert men uit alle macht te verbergen?

Rik en Sandra starten een onderzoek dat gevaarlijker blijkt dan ze ooit konden vermoeden. Terwijl ze steeds dieper afdalen in de duistere geheimen van het bedrijf, worden Riks eigen demonen onverbiddelijk naar boven gehaald. Zal hij eindelijk het raadsel rond zijn verdwenen broer kunnen ontrafelen?

ISBN: 9789083412429 – Waayhof Uitgeverij – Aantal pagina’s: 292 – Thriller

4 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Intrigerende thriller over experimentele medicijnen en duistere praktijken in de farmaceutische industrie.’

Hoofdpersonages

Rik Wolters is gescheiden en na zijn vorige avontuur een tikkeltje eenzaam. Hij is boos dat Sandra hem na hun onderzoek in Duitsland alleen achterliet, maar is zelf ook te koppig om de telefoon op te nemen.
Sandra Molenaars werkt nog altijd bij Albatros Media als documentairemaakster en heeft na de zoektocht in het vorige boek nog meer documentaires gemaakt. Haar laatste documentaire onderzoekt de duistere kanten van de farmaceutische industrie en trekt de aandacht van Gérard Rapaille. Gérard is mycoloog voor het bedrijf Myres Pharma en neemt contact op met Sandra over misstanden bij het ontwikkelen van een nieuw medicijn tegen Alzheimer.
— Frederique

Sfeer

Drenkman begint meteen vol actie, maar het duurt toch een paar hoofdstukken voordat je er helemaal in zit. Als je er eenmaal in zit, volgen gebeurtenissen elkaar in rap tempo op en zit je op het puntje van je stoel. De spanning neemt toe naarmate je verder komt in het boek en verschillende perspectieven zorgen ervoor dat je beetje bij beetje bij de oplossing komt.
— Frederique

Schrijfstijl

Frank Peters heeft, net als in deel 1, een schrijfstijl die lekker vlot leest. De verschillende personages worden (nog) verder uitgewerkt en je leeft als lezer mee met wat ze allemaal meemaken. Ik moest zelf meerdere keren lachen om Gérard Rapaille en zijn ietwat droge opmerkingen. De verschillende perspectieven zijn in het begin een beetje wennen: de hoofdstukken van Rik zijn in de eerste persoon geschreven, maar de andere perspectieven in de derde persoon. Als de spanning en intriges je pakken maakt dat allemaal niet meer uit, dan zit je er helemaal in.
— Frederique

Passage uit het boek

‘Toen ik mijn rechteroog opende, stond een vrouw in een doktersjas naast mijn bed en rook het naar ziekenhuis. Het was geen droom; ik was precies waar ik dacht te zijn.
Ik voelde boven mijn linkeroog – dat gesloten was – en trok mijn hand terug; er stak een aantal scherpe draadjes uit mijn voorhoofd.
‘Vijftien hechtingen, meneer Wolters,’ zei ze, terwijl ze iets noteerde op een clipboard dat aan mijn bed hing. ‘En waarschijnlijk heeft u een hersenschudding.’
Ik raakte mijn pijnlijke linkerwang aan.
‘Oh, ja, daar zitten er nóg drie.’
Ik meende een vleugje humor in haar stem te horen.
‘Twee jonge mannen hebben u vannacht gevonden,’ vervolgde ze. ‘U lag op de parallelweg naast de A12, net voor het pompstation.’
Dus ik had het bijna gered tot thuis, dacht ik bij mezelf.
‘Ze hadden u op een haar na overreden; ze waren op weg naar het pompstation voor hun nachtdienst.’ Ze checkte de kaart op mijn bed. ‘Wilt u in de spiegel kijken? U mag voorzichtig proberen op te staan.’
Haar humoristische toon kwam nu dicht bij sarcasme.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Frank Peters – Het meisje bij het venster

Recensie: René van Rijckevorsel – Geheime dienst