George Eliot publiceerde al in 1871 een van de mooiste en ontroerendste romans aller tijden over de Engelse middenklasse. In Middlemarch vertelt ze de verhalen van haar romanfiguren in een (niet-bestaande) provinciestad met zoveel liefde voor details dat elk van hen werkelijk tot leven komt. We leren ze allemaal van dichtbij kennen, met hun eigenaardigheden en idealen en verwachtingen. Hun individualiteit komt tot uiting in hun persoonlijke taalgebruik en beeldspraak. Zo ontstaat er een literaire toverlantaarn die nog altijd sterk tot de verbeelding spreekt. Het boek is niet voor niets meer dan eens verfilmd.

ISBN: 9789025319205 – Uitgeverij Athenaeum – Aantal pagina’s: 1017 – Roman

4 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Middlemarch is een heerlijke slowread waar je echt de tijd voor moet nemen.’

Hoofdpersonages

Middlemarch heeft een groot aantal personages met allemaal hun eigen persoonlijkheden en achtergronden. Het zijn er te veel om allemaal uitgebreid te bespreken, dus ik heb er een paar uitgekozen om uit te lichten.
Dorothea Brooke is knap, intelligent en tegelijk heel idealistisch. Ze wil graag het leven van minder bedeelden verbeteren en wil een man die op intellectueel gebied boven haar staat, zodat ze haar beperkte kennis van de wereld kan vergroten.
Tertius Lydgate is de nieuwe dokter van Middlemarch. Hij is jong, arm en ambitieus. Lydgate wil medische hervormingen doorvoeren, maar wordt daarin door andere medici tegengewerkt. Hij weet wat hij wil in het leven én dat hij nog niet wil trouwen voordat hij zijn doel bereikt heeft.
Rosamond Vincy heeft een uitstekende smaak en was de beste in haar schoolklas. Zij weet óók heel goed wat ze wil, en dat is niet trouwen met een man uit Middlemarch. Rosamond wil het perfecte leven en heeft het eigenlijk allemaal al uitgedacht.
Fred Vincy is Rosamonds broer. Hij studeert aan de universiteit om dominee te worden, maar wil dat eigenlijk helemaal niet. Wat hij dan wel wil weet hij ook niet.
Daarnaast heb je bijvoorbeeld ook nog mijnheer Bulstrode, de bankier die met zijn onderzoekende blik anderen ongemakkelijk maakt, Camden Farebrother, de gokkende dominee, en Mary Garth, die zonder er iets voor terug te vragen voor mijnheer Featherstone zorgt.
— Frederique

Sfeer

Middlemarch heeft een sfeer die zich eigenlijk maar lastig laat beschrijven. Het boek heeft een heel gemoedelijke sfeer, waarbij het af en toe wat spannender wordt als er grotere gebeurtenissen plaatsvinden. Het is een heerlijke slowread en je moet er echt de tijd voor nemen, maar dan krijg je er ook heel veel voor terug.
— Frederique

Schrijfstijl

De schrijfstijl van George Eliot is in Middlemarch niet altijd even makkelijk om te lezen. Het begin is zeker even inkomen en je zal sommige stukken twee keer moeten lezen om te begrijpen wat er precies staat. Als je doorzet krijg je niet alleen personages die allemaal perfect zijn uitgewerkt, maar is het ook net alsof je een Engelse serie zoals Downton Abbey kijkt.
— Frederique

Passage uit het boek

‘De weg naar Stone Court, waar Fred en Rosamond de volgende morgen naartoe reden, liep door een mooi stukje landschap in de Engelse Midlands, bijna geheel bestaand uit weiden en velden, met heggen die nog mooi ruig mochten uitgroeien en hun vuurrode bessen aan de vogels mochten aanbieden. Kleine details gaven ieder veld een eigen gezicht, dierbaar in de ogen van iemand die ze van kindsbeen kent: het poeltje in de hoek, waar het gras drassig was en waar de bomen fluisterend overheen bogen, de grote eik die een lege plek middenin het weiland beschaduwde, de hoge wal waar de essen groeiden, de onverwachte glooiing van de oude mergelgroeve als rode achtergrond voor de kaardenbol, het groepje daken en hooischelven van de hofstee, zonder zichtbare toegangsweg, het grijze hek en de grijze omheiningen tegen het diepe bos erachter en de verdwaalde hut met het oude, oude strodak vol heuvels en dalen van mos met wonderschone nuanceringen van licht en schaduw, waar we als we ouder zijn verre reizen voor maken en die we dan in groter formaat te zien krijgen, maar niet mooier. Dit zijn de dingen waar de liefde voor het landschap in al zijn rijke schakering in gelegen is voor hen die in de Midlands zijn opgegroeid – de plaatsen waar zij hun eerste onvaste stapjes zetten, of die ze misschien voorgoed in hun hart borgen als ze op een rustig tochtje met paard en wagen tussen vaders knieën stonden.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Anne Jacobs – De savanne 2 – Geluk op de savanne

Recensie: Rachel Kousser – Alexander aan het einde…