Wat is er spannend aan een stuk brood van vierduizend jaar oud? Of aan een paar potten verf die zijn achtergelaten bij de uitbarsting van Pompeii? Waarom zouden we ons druk maken om het verre verleden? Wat is het nut ervan?

Het leven, de kunst en de literatuur van het oude Griekenland en Italië hebben ons veel te bieden. De oudheid is niet het eigendom van oude witte mannen. Beard zet ons aan het denken over hoe we mensen die lang geleden leefden moeten begrijpen – van boze landheren en knotsgekke keizers tot giechelende senatoren. Haar conclusie: laten we ons voornemen beter na te denken over onze eigen wereld, en er anders naar kijken.

ISBN: 9789025320157 – Uitgeverij Athenaeum – Aantal pagina’s: 208 – Non-fictie

4 van de 5 sterren — Frederique

Recensie in één zin

‘Mary Beard zet met duidelijke passie en enthousiasme een uitstekend betoog neer waarom de klassieken nog altijd relevant zijn.’

Wat heb ik aan dit boek?

We moeten het over de klassieken hebben legt je als lezer uit wat het nut is van het lezen van de klassieken en wat ze nu nog voor ons kunnen betekenen. Beard spreekt daarbij niet alleen bewondering uit voor de klassieken, maar schuwt ook de minder positieve onderdelen van de Griekse en Romeinse klassieken zeker niet. Je wordt als lezer uitgenodigd om je te (blijven) verdiepen in de klassieken. Achter in het boek geeft Beard tips om verder te lezen.
— Frederique

Schrijfstijl

Mary Beard heeft een fijne schrijfstijl waarin de passie over het onderwerp duidelijk naar voren komt tijdens het lezen. Hierdoor leest We moeten het over de klassieken hebben eigenlijk helemaal niet als een non-fictieboek en zit je al snel helemaal in het boek. De verschillende hoofdstukken behandelen allemaal een ander onderwerp en zijn los van elkaar (en in elke volgorde) te lezen.
— Frederique

Passage uit het boek

‘Klassieke literatuur heeft me gedwongen om dieper na te denken, onaangename dingen onder ogen te zien en te herlezen wat ik meende te hebben begrepen. Niet alles, natuurlijk. De interesse die ik heb (of kan opbrengen) voor de verhandeling over aquaducten van Frontinus of de wetenschappelijke beschouwingen over hart, longen en darmen van Galenus is anders van aard. Ik doel op de ‘klassieke klassiekers’, de antieke boeken die nog steeds gemakkelijk verkrijgbaar zijn in paperbackvertalingen of de toneelstukken die nog steeds op grote schaal op moderne podia worden opgevoerd: de ‘canon’ van de klassieken dus, met alle rafelrandjes, meningsverschillen en uitsluitingen die onvermijdelijk met dat woord samengaan. Natuurlijk bieden ze ook plezier en humor, glorie en verwondering, pathos en allerlei soorten genoegens. Het zijn niet alleen maar zware intellectuele opgaves of achtbanen vol moeilijke kwesties die we misschien liever niet onder ogen willen zien. Maar als we ze de kans geven (en ze met wat minder vroom ontzag lezen), zullen die klassieke klassiekers blijven verrassen en verontrusten, en dat gaat terug tot het allereerste begin van de westerse literatuur in de Ilias en de Odyssee.’

Voor wie is dit boek?

We moeten het over de klassieken hebben is een boek voor mensen die al fan zijn van klassieke werken of hedendaagse herschrijvingen. Een beetje klassieke kennis is misschien wel handig, maar het is zeker geen must-have om van dit boek te kunnen genieten.
— Frederique

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Mark Daniels – De klassieke wereld voor beginners

Recensie: Hanna Kraan & Annemarie van Haeringen – De…