Fanny Cloutier is een 14-jarig meisje uit Montréal wiens leven op zijn kop staat wanneer haar vader onverwacht naar Japan vertrekt voor zijn werk. Ze wordt gedwongen om een jaar te wonen bij haar tante in Sainte-Lorette, een plek die ze niet kent. In plaats van haar gevoelens te uiten, besluit Fanny haar emoties en avonturen vast te leggen in een kleurrijk en creatief dagboek. Haar verhaal is een rollercoaster van emoties, van woede en verdriet tot vriendschap en avontuur, en onthult langzaam een geheim over de dood van haar moeder.

ISBN: 9789002283376 – Uitgeverij Salto – Aantal pagina’s: 376 – Jeugdboek

5 van de 5 sterren – Isolde

Recensie in één zin

‘Fanny Cloutier houdt een waanzinnig creatief en fascinerend dagboek bij.’

Verhaal

Het verhaal van Fanny Cloutier: Het jaar waarin ik bijna mijn puberteit verpestte is prima. De vader van Fanny vertrekt, voor Fanny onverwacht, voor een jaar naar Japan en Fanny moet dat jaar doorbrengen bij het gezin van haar tante. Ze moet halsoverkop haar vrienden en school in Montréal verlaten en is daar natuurlijk niet blij mee. Al haar frustraties vertrouwt ze toe aan haar dagboek.
Gaandeweg sluit Fanny vriendschappen, maakt ze het nodige mee en stuit ze op de waarheid over het overlijden van haar moeder jaren geleden. Vooral haar emoties gaan van de hak op de tak en als lezer ga je daar gewoon in mee.
— Isolde

Het boek

Waar het verhaal van Fanny Cloutier: Het jaar waarin ik bijna mijn puberteit verpestte prima is, is de vormgeving van het boek meer dan geweldig. Het is een hardcover met gelijk een verrassing op de voorpagina. De hoeken zijn afgerond en het papier is zacht en glad. Binnenin wacht je een ware explosie van kleur en variatie: veel afbeeldingen, verschillende lettertypes en kleur, heel veel kleur. Alleen al het bladeren door het boek is een feestje. Het kan niet anders dan dat de auteur, Stéphanie Lapointe, en Marianne Ferrer die verantwoordelijk is voor de illustraties intensief hebben samengewerkt.
Het einde van het boek suggereert overigens dat Fanny nog niet klaar is met haar dagboek en dat er in de toekomst nog wel eens een vervolg zou kunnen verschijnen.
— Isolde

Schrijfstijl

Je kunt de tekst in Fanny Cloutier: Het jaar waarin ik bijna mijn puberteit verpestte eigenlijk niet los zien van de vormgeving. De twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ieder personage heeft niet alleen zijn eigen stem qua woordgebruik, maar ook in de kleur waarin zijn of haar woorden zijn weergegeven.
Het boek leest fijn en Lapointe heeft de juiste toon voor een veertienjarige gevonden. Je bent na elke bladzijde weer nieuwsgierig naar het vervolg en ondanks de bijna 400 bladzijden heb je het boek zo uit.
— Isolde

Passage uit het boek

Voor wie is het boek?

Voor meisjes of jongens?

Leesvoorschrift

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Lucy Diamond – De weg naar elkaar

Recensie: Isabel Allende – De wind kent mijn naam