De zee van Kamtsjatka ziet eruit alsof ze hen opwacht en zegt: wat een lef dat jullie tot hier zijn gekomen. De golven belagen hen als uitgehongerde leeuwen. Het schip is nog zwakker dan een konijn. Door de wind zien de sneeuwvlagen eruit als een grote, witte vlag die over het hele hemeloppervlak wappert. Daar, op die bulderende zee tussen de Sovjet-Unie en Japan, werken de zeelieden van het krabbenschip vijf maanden achtereen. Slaap krijgen ze nauwelijks. Beriberi ligt op de loer. Opzichter Asakawa zweept de zeelieden op harder te werken. Hij leert ze ongemak en pijn te verdragen en elke korrel rijst te koesteren – wie zeurt over eten wordt immers nooit een groot mens. Maar als de omstandigheden zo ijzingwekkend worden dat er levens op het spel komen te staan, beginnen de vissers zich tegen deze kapitalistische uitbuiting te verenigen. Revolutie!

ISBN: 9789464522143 – Uitgeverij Cossee – Aantal pagina’s: 160 – Roman

4 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Het krabbenschip is een boek dat decennia na publicatie nog steeds pijnlijk relevant is in het heden.’

Hoofdpersonages

In Het krabbenschip vormen de werkers op het schip samen de hoofdpersoon. Ze vormen samen een praktisch naamloos collectief. Voor de opzichter Asakawa zijn ze allemaal vervangbaar. Toch hebben ze stuk voor stuk verschillen en overeenkomsten met elkaar. Zo heb je onder de werkers vissers die eerst in een mijn werkten, studenten die onder valse voorwendselen als arbeiders zijn gelokt, boeren die niet meer rond kunnen komen en nog veel meer. Wat ze allemaal gemeen hebben? Ze zijn arm en worden uitgebuit door kapitalistische machthebbers.
— Frederique

Sfeer

Bij het lezen van Het krabbenschip zie je als lezer binnen tien bladzijden dat de omstandigheden op het schip gaan leiden tot verzet. Aan het begin is er meteen een onbestemd gevoel en voel je de spanning onder de oppervlakte bij de werkers. Je hebt het gevoel dat er iets staat te gebeuren, maar je weet alleen nog niet helemaal hoe en wanneer. Naarmate je verder komt in het boek neemt dit steeds verder toe, totdat het een kookpunt bereikt.
— Frederique

Schrijfstijl

Het taalgebruik van Takiji Kobayashi is behoorlijk rauw en soms zelfs behoorlijk grof. Met enkele zinnen schetst hij het beeld van de mensen op het schip en de slechte situatie waarin ze zich bevinden, zonder op deze mensen neer te kijken. Je ziet als lezer al van verre aankomen dat de penibele omstandigheden gaan leiden tot verzet, toch weet Kobayashi de spanning geleidelijk op te bouwen waardoor je tijdens het lezen op het puntje van je stoel blijft zitten. Je ziet als lezer al snel waarom dit boek zolang verboden was in Japan: Het krabbenschip is een amper verhulde aanklacht tegen het kapitalisme. Het krabbenschip is vertaald door Luk Van Haute.
— Frederique

Passage uit het boek

‘‘Ze zijn dus echt gezonken,’ mompelde hij tegen zichzelf het laat hem niet meer los. Dat zij net zo goed op een wrak van een boot zitten, maakt hem ziedend.
Alle krabbenschepen zijn wrakken. Dat arbeiders in de noordelijke zee van Ochotsk om het leven komen kan de hoge omes in de gebouwen van de financiële wijk Marunouchi geen barst schelen. Als het kapitalisme met zijn winstbejag op de conventionele plekken geen kant meer op kan, de rente zakt en er geld te over is, doet het letterlijk om het even wat en gaat het om het even waar als bezeten op zoek naar een uitweg. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze wild enthousiast raken over de krabbenschepen, waarvan eentje alleen al vlotjes honderdduizenden yens oplevert.
Krabbenschepen zijn ‘drijvende fabrieken’, geen ‘vaartuigen’. Daarom zijn de niet onderworpen aan de maritieme wetgeving. Schepen als waggelende syfilislijders, die al twintig jaar aan de ketting hebben gelegen en alleen nog goed zijn om te laten zinken, worden schaamteloos opgekalefaterd, met alleen aan de buitenkant een dikke laag make-up, en komen zo naar Hakodate, hospitaalschepen en transportschepen die in de Japans-Russische oorlog ‘eervol’ zijn verminkt en als ingewanden van vissen aan de kant zijn gegooid, duiken nu weer op, nog schimmiger dan spoken.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Louise Fein – Het boekwinkelcomplot

Recensie: Sujean Rim – Adem in…