Liedewij – Lied – weet niet wat er aan de hand is. Behalve dat het lijkt alsof ze verdwijnt – geen echt contact meer heeft met de mensen om zich heen. Het leek zo’n geweldig plan, samen met Maya op interrail naar Zuid-Europa. Maar het lukt niet om zich er echt aan over te geven. En als ze hoort dat het graf van haar Opa Sigaar wordt geruimd, de enige persoon die haar bijzonder liet voelen, weet ze dat ze terug moet naar Nederland.
En dan is er dat rare verschijnsel, die gouden sigaar die altijd op dezelfde plek tevoorschijn komt. Voor haar, zo lijkt het. En steeds dichterbij.

ISBN: 9789047718161 – Uitgeverij Lemniscaat- Aantal pagina’s: 223 – Jeugdboek

4 van de 5 sterren – Eline

Recensie in één zin

‘Een rauw verhaal van een meisje met haar gevoelens en gedachten.’

Verhaal

Doe mij maar dicht vertelt het verhaal vanuit het perspectief van Liedewij. Zij worstelt met het overlijden van haar opa en dat het graf na tien jaar geruimd wordt. Ze is bevriend met Maya maar dat is niet meer zoals het was. Daarnaast heeft Liedewij ook de nodige problemen thuis en op school. Je krijgt door dit boek als het ware een inkijkje in haar hoofd. Je leest wat ze zegt, maar ook wat ze voelt en denkt. Hierbij wil ik benadrukken dat dit boek niet geschikt is voor jonge kinderen. Het bespreekt onderwerpen als dood vanaf een afstand, maar Liedewij wil zelf ook dood.
— Eline

Het boek

Doe mij maar dicht bevat een kleurrijke cover met daarop een hoofd dat zich bijna onder water bevindt. Daarboven een ufo, die een belangrijke rol speelt in dit verhaal. Het boek bevat één doorlopend verhaal dat sprongen in de tijd maakt. Ook is het zo dat de dingen soms niet echt zo gegaan zijn, dan lees je aan het einde van het hoofdstuk dat het zo gegaan zou kunnen zijn.
— Eline

Schrijfstijl

Ik werd niet direct gepakt door de schijfstijl van Tim Gladdines. Het is vrij zweverig en daar moest ik aan wennen. Toen ik eenmaal gegrepen werd door het verhaal, las het vlot weg ondanks het zware onderwerp.
— Eline

Passage uit het boek

‘Zucht.
De wereld is geen doolhof geworden, de wereld is altijd een doolhof geweest. En ikzelf ben een kompas zonder noorden. Het duurde lang voordat ik doorhad dat ik verdwaald ben. Pas toen ik wist dat er geen uitgang is, viel het loodzware kwartje. Een doolhof zonder uitgang is een doodlopende weg. Een lange, kronkelende, hopeloze weg. Maar goed. Dat ding dus.
Een sigaar, het had de vorm van een sigaar. Net als de week ervoor. En het steeg horizontaal boven de bomen uit. Niet precies de vorm van een normale sigaar: die heeft een stompe voorkant. Deze sigaar had voor en achter een spitse punt. En in plaats van bruin was hij goudkleurig (en hij brandde niet).’

Voor wie is het boek?

Voor meisjes of jongens?

Leesvoorschrift

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Karin Rozenhart – Hartverwarmende winter

Recensie: Anna Woltz – De eerste Alix