Zomer 1939: Klara trouwt met Gustav, en ook al is het maar een klein feest, iedereen heeft het gevoel dat dit het begin is van iets groots. Ze vestigen zich in een huisje naast het vrouweneducatiecentrum dat Klara runt voor de nationaalsocialisten. Het Joodse meisje Tolla, dat Klara jarenlang heeft verborgen, kan met een kindertransport naar een veilig land. Overal is te voelen dat dit de laatste zomer voor de oorlog zal zijn. Het duurt dan ook niet lang voor Gustav wordt opgeroepen… Klara, inmiddels zwanger, moet tussen schuld en verantwoordelijkheid alleen haar weg zien te vinden in het Derde Rijk.

ISBN: 9789400517325 – A.W. Bruna Uitgevers – Aantal pagina’s: 384 – Roman, historische roman

4 van de 5 sterren – Isolde

Recensie in één zin

‘Een boeiend tweede deel van de Heimkehr-trilogie dat zich tijdens de oorlogsjaren in Duitsland afspeelt, lang geleden maar verrassend actueel.’

Hoofdpersonages

Tussen de zomers is het tweede deel van de Heimkehr-trilogie, geïnspireerd op de herinneringen van Alexa Hennig von Langes grootmoeder. We volgen Klara van 1939 tot nu, met een accent op de oorlogsjaren. Het is interessant om de Tweede Wereldoorlog te volgen vanuit het perspectief van een Duitse vrouw, die werkte aan de kant van de nationaalsocialisten, maar stil verzet pleegde en uiteindelijk haar werk heeft opgegeven.
In 1990 vindt haar kleindochter na haar overlijden tientallen cassettebandjes waarop Klara, die blind is geworden, haar levensverhaal vertelt. De kleindochter probeert het leven van haar grootmoeder te reconstrueren en te begrijpen waarom ze bepaalde keuzes heeft gemaakt.
— Isolde

Sfeer

Het boek speelt zich tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland af, dus velen kunnen zich waarschijnlijk wel een beeld vormen van de situatie. Het perspectief van Tussen de zomers is interessant, omdat Klara directeur was van een instelling die precies in het straatje van de Nazi’s paste.
In dit boek blijkt, wat voor ons tachtig jaar later toch moeilijk voor te stellen is, hoe geleidelijk en ogenschijnlijk alles is gegaan en hoe weinig inzicht de bevolking had in de gebeurtenissen. Ook de kinderen en kleinkinderen van Klara hebben bijna vijftig jaar later moeite om te begrijpen wat er is gebeurd en wat de beweegredenen van hun (groot)moeder waren.
— Isolde

Schrijfstijl

Alexa Hennig von Lange heeft een heel boeiend boek geschreven dat maar moeilijk weg te leggen is. De afwisseling vanuit de verhaallijn in het verleden naar die in het heden komt op tijd, maar is gelukkig steeds kort genoeg om direct weer in het verleden te kunnen duiken.
— Isolde

Passage uit het boek

‘Een paar dagen geleden had de oproepkaart van de Wehrmacht in de brievenbus geleden. Klara trok haar vest strak om zich heen. Het was heel stil op deze zondag. Gustav sloeg de kraag van zijn jas omhoog. Hij moest zich haasten als hij zijn trein nog wilde halen. Er was ’s nachts zoveel sneeuw gevallen dat hij niet op de fiets naar het station kon gaan. Klara’s gezicht was bleek en ernstig. Er viel niet veel te zetten. Er zat niets anders op dan het bevel dat hij had gekregen te volgen. Wat hielp het om je er innerlijk tegen te verzetten? Daardoor zou alles alleen maar nog moeilijker en verdrietiger worden. Ze moesten allebei de dingen en ontwikkelingen nemen zoals ze kwamen. Ze konden de realiteit niet ontvluchten. De oorlog duurde nu al zes maanden en het zag er niet naar uit dat er snel een einde aan zou komen. Integendeel.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Alexa Hennig von Lange – De geruite meisjes

Recensie: Aimie K. Runyan - De school voor perfecte bruiden