Recensie: Danila Comastri Montanari – Spaar de doden (Publius Aurelius Statius #3) | Boekiewoogie

Rome, 50 n.Chr. In een wereld vol mythen en bijgeloof lost senator Publius Aurelius op nuchtere wijze de meest mysterieuze moorden op.

Alle voorbereidingen voor het huwelijk van het jaar zijn getroffen. Maar wat een feestelijke gelegenheid had moeten zijn, verandert in een nachtmerrie wanneer Lucilla, de jonge bruid, dood wordt aangetroffen in bad.

Wat op het eerste gezicht een noodlottig ongeluk lijkt, begint al snel vragen op te roepen. Waarom wijst Lucilla’s vinger naar boven, alsof ze iets – of iemand – wilde aanwijzen? Welke geheimen verbergt Camilla, haar identieke tweelingzus? Wanneer de sterfgevallen zich beginnen op te stapelen, raakt Publius Aurelius verstrikt in een web van leugens, wraak en bedrog.

ISBN: 9789401623841 – Xander uitgevers – Aantal pagina’s: 334 – Cosy crime, detective, historische fictie

*****

4 van de 5 sterren – Frederique

Start scrollen!

Vanaf hier weet je binnen één minuut of dit boek bij je past.

Recensie in één zin

‘Het concept van een cosy detective in het oude Rome verveelt na meerdere delen nog steeds niet, sterker nog, het wordt eigenlijk steeds leuker.’

Hoofdpersonages

*****

Publius Aurelius Statius is lid van de senaat in Rome en wordt door iedereen gerespecteerd. Hij is groot fan van de filosofie van Epicurus en kan niet zo goed tegen onrecht. Publius Aurelius is goed in het oplossen van mysteries en raadsels en benadert situaties met een analytische blik.
Bij zijn speurwerkzaamheden wordt Publius Aurelius geholpen door zijn Griekse secretaris Castor. Castor is charmant, sluw en geslepen. Hij gebruikt niet altijd de meest conventionele methodes om dingen voor elkaar te krijgen, maar weet wel altijd het gewenste resultaat te behalen.
Pomponia is goed bevriend met Publius Aurelius en getrouwd met Titus Servilius. Pomponia weet alle roddel van de high society en houdt ook heel erg van praten over deze roddels. Samen hebben Pomponia en Titus de prachtige Lucilla geadopteerd, de volwassen dochter van een overleden nicht. Lucilla gaat trouwen met de knappe Octavius, maar wordt dan vlak voor de bruiloft dood aangetroffen in bad.
— Frederique

Sfeer

*****

Spaar de doden heeft een vergelijkbare sfeer als de twee eerdere delen van de serie. De spanning neemt iets toe wanneer het speuren begint, maar nergens vliegt het bloed je om de oren. Het boek heeft af en toe een iets spannender stuk wanneer Publius Aurelius nieuwe informatie achterhaalt. Richting het einde neemt de spanning verder toe.
— Frederique

Schrijfstijl

*****

Danila Comastri Montanari verweeft op prachtige wijze twee dingen die ver uit elkaar lijken te liggen: de detective en de Romeinse oudheid. Met beeldende zinnen schetst Montanari een beeld van de Romeinse samenleving die je bijna voor je ziet. Je voelt als lezer dat ze veel kennis heeft over de Romeinse oudheid, maar tijdens het lezen voelt het nergens als een infodump. Als je na het lezen van Spaar de doden meer informatie wil over de Romeinse oudheid staat achter in het boek een uitgebreide Griekse en Latijnse woordenlijst. Ook vind je daar extra informatie over onderdelen van de Romeinse samenleving die relevant zijn voor dit deel.
— Frederique

Passage uit het boek

‘U hebt geen idee wat voor giffen er bestaan!’ De verlamde vrouw draaide haar verschrompelde nek en probeerde zich dichter naar de senator te buigen. ‘Verschrikkelijke brouwsels die langzaam doden, bijtende poeders en giftige zalven die het vlees laten wegrotten! Rome is in de greep van vreemdelingen die de stad vervuilen met de stand van hun barbaarsheid. Die Efeziër bijvoorbeeld… Panaetius, vertrouw hem niet, Aurelius! Wat deed hij vóór zonsopgang bij Lucilla’s kamer? Ze hebben lang bij de deur staan praten en Octavius moet er genoeg van hebben gehad, want meteen daarna hoorde ik hem heftig met mijn nicht ruziemaken, terwijl ze naar de badruimte liep… En niet veel later is ze dood teruggevonden!’
Aurelius zag Panaetius en de uitzinnige rituelen van de Grote Moeder weer voor zich… ‘Camillina, u moet mij helpen. Ik heb een bondgenoot binnen de familie nodig.’
‘Tegen wie? Tegen mijn eigen familieleden soms? Of tegen mijn zogenaamde nieuwe kleinzoon? Een indringer die zich in dit huis heeft genesteld, die hier als een dief is binnengeslopen en het zwakke hart van mijn zoon heeft veroverd ten koste van de mensen die hem het dierbaarst waren. Octavius is hier als een parasiet binnengedrongen, als maretak die de levenssappen zuigt uit de boom waaraan hij zich vastklampt. En toch houden ze van hem, ze houden allemaal van hem: de meisjes, Arrianus, de studenten… Maar wat voor zin heeft het om te klagen? Voor Lucilla maakt het niets meer uit: parce sepulto, spaar de doden, en laat hen in vrede rusten,’ sprak de oude matrona hoofdschuddend.
‘En als ik u kon bewijzen dat ze vermoord is?’ drong Aurelius aan.’

Leesvoorschrift