Recensie: Evy Danckers & Marijke ten Cate – De wolken van Otis
In De regenboog van Mimir verhuisde de vrolijke stuiterbal Mimir met haar twee vaders naar een klein dorp. In het schuurtje achter in de tuin ontmoette ze wel héél bijzondere konijnen. Ze heten Descartes, Spinoza en Maya Angelou – en ja, het zijn filosofen.
In De wolken van Otis wil Mimir één ding weten: hoe kan het dat haar konijnen praten? Samen met Otis, haar kersverse liefje, gaat ze op onderzoek uit. Otis woont met zijn vader in een gammele bungalow en kan wel wat vrolijkheid gebruiken.
Hun speurtocht zit vol verrassingen, tederheid en grappige gesprekken. En terwijl Otis en Mimir het geheim van de pratende dieren proberen te ontrafelen, blijkt dat Otis zelf ook iets verborgen houdt…
ISBN: 9789047718123 – Uitgeverij Lemniscaat – Aantal pagina’s: 190 – Jeugdboek
4 van de 5 sterren – Isolde
Start scrollen!
Vanaf hier weet je binnen één minuut of dit boek bij je past.
Recensie in één zin
‘Deze hernieuwde kennismaking met Mimir en haar vaders is hartverwarmend.’
Verhaal
De wolken van Otis is het vervolg op De regenboog van Mimir, maar is in principe prima los te lezen. Natuurlijk mis je dan wel de kennismaking met Mimir en haar vaders, maar als het moet zou je zonder kunnen.
In dit deel staat de ontluikende vriendschap (liefde?) tussen Otis en Mimir centraal. Mimirs vaders hebben een groot hart en doen hun uiterste best om anderen bij te staan bij het oplossen van hun problemen. Dat doen ze op de achtergrond bij de voormalige directrice van de basisschool (lees toch maar het vorige deel), die nu opeens een stuk sympathieker is, maar ook als belangrijk onderdeel van het verhaal voor Otis.
Ondertussen probeert Mimir te begrijpen waarom haar konijnen toch kunnen praten, ontdekt ze dat er ook iets aan de hand is met de honden van Otis en loopt ze verschillende keren tegen haar eigen karakter aan. Ze is ongeduldig en kan soms jaloers zijn, maar tegelijk is het een ontzettend lieve meid.
— Isolde
Het boek
De wolken van Otis is een tweede deel van een serie die heel goed langer zou kunnen worden dan de huidige twee delen. Er zijn nog genoeg vragen die beantwoord kunnen worden en genoeg avonturen die Mimir, samen met Otis, zou kunnen beleven.
Het boek is een hardcover en volledig in kleur gedrukt. De illustraties van Marijke ten Cate, zowel vanbinnen als aan de buitenkant, zijn kleurrijk. De opmaak is heel creatief, met illustraties van verschillende formaten die soms de tekst dwingen zich aan te passen en soms een beetje aan de kant te gaan.
— Isolde
Schrijfstijl
Evy Danckers heeft een schrijfstijl die makkelijk en vlot leest. Ze gebruikt soms best moeilijke woorden, maar door de context (en de illustraties) is het boek goed te volgen. De konijnen hebben namen van bekende filosofen en de uitspraken die de konijnen doen zijn inhoudelijk het meest ingewikkeld van het boek. Omdat hun woorden Mimir en Otis aan het denken zetten, worden lezers geholpen om er ook over na te denken. Aan het einde van het boek is nog aandacht voor de nieuwe filosofen, die niet in het vorige boek stonden, zodat lezers kennismaken met hun denkbeelden.
Mimir verzamelt scheldwoorden die ze mag gebruiken en achter in het boek zijn die woorden alfabetisch opgesomd. Handig toch, voor als je eens een woord wilt gebruiken waarvan niemand zegt dat dat niet mag!
— Isolde
Passage uit het boek
Voor wie is het boek?
De wolken van Otis is voor kinderen vanaf 10 jaar. Met name het filosofische deel van het boek maakt dat het verhaal geschikt is voor iets oudere kinderen. Overigens is het boek ook leuk om voor te lezen.
Voor meisjes of jongens?
50%
50%
Leesvoorschrift
Neem De wolken van Otis mee op vakantie om te lezen tijdens dat loze moment aan het einde van de middag waarop je te moe bent om iets te doen en wacht tot je gaat eten.
Ook gelezen? Hoeveel sterren krijgt dit boek van jou?
Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens
Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.
+ Er zijn nog geen reacties
Reactie toevoegen