Wat zou je doen als je wist dat je nog slechts 59 minuten had voordat alles wat je liefhebt voorgoed verloren gaat?

Het is een gewone avond. Mensen zijn bezig met hun dagelijkse bezigheden: ze zijn onderweg naar huis, koken voor hun gezin, kruipen met hun geliefden op de bank. En dan komt het schokkende nieuwsbericht binnen dat ieders wereld op zijn kop zet:

Groot alarm.  Dreiging nucleaire raketaanval voor Zuid-Engeland. 59 minuten tot inslag. Zoek onmiddellijk een schuilplaats. Dit is geen test.

Drie vrouwen vechten wanhopig om hun families te bereiken en te beschermen te midden van totale chaos. De gebruikelijke terugweg naar huis verandert in een nachtmerrie, met gevaar en onzekerheid op elke hoek. Zoek onmiddellijk veiligheid, want de tijd tikt weg…

ISBN: 9789400519138 – A.W. Bruna Uitgevers – Aantal pagina’s: 368 – Thriller

4 van de 5 sterren
(4 van de 5) – Frederique / (4 van de 5) – Sandra

Recensie in één zin

‘59 minuten is een zeer realistische thriller, die het laatste uur van drie vrouwen beschrijft, die hun dierbaren ten koste van alles willen bereiken, voordat de inslag van een nucleaire raketaanval al het leven in Zuid-Engeland wegvaagt en ieders toekomstdromen laat verdwijnen.’

Hoofdpersonages

Carrie werkt in Londen en is onderweg met de metro naar huis wanneer ze de melding over de aankomende raketaanval krijgt. Ze besluit dat ze in deze laatste 59 minuten bij haar gezin wil zijn, bij haar partner Emma en hun dochter Clementine. Ze probeert om koste wat het kost thuis te komen. Om haar heen neemt de angst toe en raken de mensen steeds verder in paniek, maar Carrie weet bewonderingswaardig kalm te blijven.

Frankie is samen met Otis net aangekomen in Chagford voor een welverdiend romantisch weekend. Otis heeft Frankie net verteld dat ze zwanger is, wanneer de melding van de nucleaire raketaanval binnenkomt. Ver van huis kunnen ze eigenlijk niet geloven dat dit daadwerkelijk gebeurt. Terug naar het noorden over de snelwegen gaat niet en dus bereiden Frankie en Otis zich voor op de nasleep van de raketaanval. Hun uitspraak ‘zo lang we nog chips hebben, kan het leven niet zo slecht zijn’ voorafgaand het inslagbericht, blijft hangen…

Mrs Dabb wacht thuis tot haar dochter Bunny thuiskomt van school. Bunny begint elke dag met een grap waarvan ze de clou pas vertelt wanneer ze weer thuiskomt. Ze gaat elke dag met de schoolbus, maar zit hier vandaag niet in. Wanneer de sirenes afgaan stapt Mrs Dabb in de auto om haar dochter te zoeken.

Welk personage is jou het meest bijgebleven en waarom?

Sandra: Ik vond Carrie een heel sterk personage dat, door niet in paniek te raken en helder na te denken niet alleen zichzelf probeert te redden, maar ook Grace. Ook Frankie vond ik een krachtige vrouw met een sterke overlevingsdrang. Mrs Dabb vond ik het meest vaag.

Frederique: Mij is Carrie het beste bijgebleven, omdat zij echt meteen schakelde en een heel plan bedacht om thuis te komen. Ze wist net zoals de andere personages niet waar de dreiging vandaan komt, maar wél waar ze op dat moment het liefste wilde zijn: thuis.

Sfeer

Wat is de kracht van dit boek qua sfeer? Wat voor gevoel had je gedurende het lezen van dit verhaal?

Frederique: 59 minuten heeft echt een hele krachtige en onheilspellende sfeer die je meteen naar de keel grijpt. Je weet net zo veel (of weinig) als de personages en dat maakt dat je echt helemaal op gaat in het verhaal. Het is superspannend vanaf het eerste hoofdstuk, maar tegen het einde zakt het toch wat in.

Sandra: Mee eens, het eerste deel vond ik echt superspannend waarbij de personages gedetailleerd en krachtig werden neergezet. De onheilspellende sfeer is daarbij door Holly Seddon heel goed opgebouwd. Niet weg te leggen dat boek! Het laat je zeker nadenken over wat jijzelf zou doen wanneer je nog maar 59 minuten zou hebben… Vanuit haar persoonlijke ervaringen heeft de schrijfster deze gebeurtenis waanzinnig goed weten neer te zetten, maar ik was toch teleurgesteld door de wending die het verhaal in deel twee en zeker in deel drie nam. De opgebouwd spanning brokkelde daardoor langzaam af en dat is jammer.

Schrijfstijl

Wat vond je goed en wat vond je tegenvallen qua schrijfstijl?

Sandra: 59 minuten heeft een prettige schrijfstijl; het relaas van de drie vrouwen is in dagboekvorm geschreven, in chronologische volgorde. Holly Seddon heeft vlot en helder taalgebruik, geen ingewikkelde en lange zinnen. Het leest dus lekker weg. Het onderwerp is echt van deze tijd en helaas bijzonder realistisch…

Frederique: Holly Seddon heeft een pakkende schrijfstijl en weet met weinig woorden een ijzingwekkende situatie te schetsen. De vragen en radeloosheid van de personages weet ze goed over te brengen, waardoor je als lezer veel vragen hebt (en lang niet alle antwoorden krijgt). De grote onthulling op het einde viel voor mij toch een beetje tegen, omdat het naar mijn gevoel afdeed aan de rest van het verhaal.

Sandra: Na het eerste deel vond ik een deel van de verhaallijnen op een of andere manier minder boeiend. Ik vond het te ingewikkeld worden en vraag me daarbij hardop af of dit het totale verhaal wel ten goede komt. Ik denk dat het boek met alleen deel een, misschien een deel van het volgende deel voldoende was geweest. Deel drie gewoon schrappen.

Heb je eerder iets van deze auteur gelezen?

Frederique: Nee, ik heb niet eerder iets van Holly Seddon gelezen.

Sandra: Ook ik heb niet eerder iets van Holly Seddon gelezen, terwijl ze al zeven thrillers op haar naam heeft staan. Ik ben na 59 minuten wel heel benieuwd hoe deze qua verhaal en sfeer zijn opgebouwd, dus grote kans dat ik binnenkort naar een van de andere thrillers op zoek ga.

Passage uit het boek

‘Carries ogen tranen van het staren naar de streep licht bovenaan de donkere trap, maar ze wendt haar blik niet af, op de een of andere manier is ze bang dat het maar een hersenschim is en het zal verdwijnen als ze wegkijkt. Carries kleren zijn doorweekt van het zweet en ze kan haar haar aan haar gezicht voelen plakken. Elke stap is nu dodelijk vermoeiend en doet zeer. Als ze eindelijk boven is, kan ze nergens een uitgang of Grace ontdekken.
‘Waar ben je?’
Haar stem klinkt huilerig, kinderlijk, terwijl zij als volwassene de leiding zou moeten hebben.
‘Ik ben hier!’
Ze neemt de laatste paar treden van de wenteltrap en dan ziet ze het. NOODUITGANG.

En daar staat Grace ook. Ze straalt onder het bordje en in het elektrische licht heeft ze iets van een engel. Haar hand ligt al op de deurknop, haar gezicht glimt van het zweet en zit vol vettige strepen. Zonder na te denken grijpt Carrie haar beet en ze slaat haar armen om haar heen. Grace verstijft even, maar ontspant zich dan en ademt diep uit.

De deur is gebogen en zit bijna in de muur verscholen alsof het een prank is. Ze weten nog steeds niet waar ze zullen uitkomen of hoe dicht ze bij hun huis zullen zijn, bij hun familie. Ze knippen naar elkaar en in één handbeweging duwen ze samen de deurknop naar beneden en openen ze de deur.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Big Mamma – Big Mamma in 30 minuten

Recensie: Koen de Jong – Tem je brein