Verstopt in de kelder van een boekenwinkel in Londen zit een geheim genootschap dat magische objecten bewaakt: alledaagse voorwerpen waarvan vrijwel niemand weet wat voor krachten ze bezitten. Zelfs het genootschap niet.

Wanneer er in Hongkong een nieuw object opduikt, is het aan Magda Sparks om het veilig te stellen. Maar vrijwel direct na aankomst wordt ze aangevallen door een huurmoordenaar die opvallend veel weet over magie. Magda weet te ontsnappen, maar alleen met behulp van een magisch object waarvan zelfs het genootschap niet weet dat ze het heeft.

Terug in Londen blijkt dat er wel meer geheimen zijn voor het genootschap. Magda’s zoektocht leidt haar over de oceaan naar het diepe zuiden van de VS, op jacht naar de moordenaar die haar op het spoor was. Daar ontdekt Magda dat anderen óók jagen op magische objecten – en dat haar eigen familie een sleutelrol speelt in het eeuwenoude web van verborgen waarheden…

ISBN: 9789021055138 – Uitgeverij Luitingh-Sijthoff – Aantal pagina’s: 368 – Fantasy

4 van de 5 sterren – Frederique

Recensie in één zin

‘Het genootschap van onkenbare objecten is het perfecte boek voor een herfstachtige dag.’

Hoofdpersonages

Magda Sparks is succesvol schrijfster, lid van het Genootschap van onkenbare objecten en gelooft heilig in het bestaan van magie. Ze is observerend en houdt van goed eten. Wanneer het nieuwe object aan het licht komt is Magda degene die zich vol enthousiasme aanmeldt om het op te halen.
Frank Simpson is de voorzitter en het langstzittende lid van het Genootschap. Hij is een soort opa voor Magda en noemt haar altijd Fonkel. Frank weet heel veel over de magische objecten en het Genootschap.
Will Pinn is een introverte horlogemaker en lid van het Genootschap. Het liefst spendeert hij al zijn tijd met het repareren van horloges zonder tegen mensen te praten. Will is sceptisch over de magische objecten en houdt van goede koffie.
Henrietta ‘Henry’ Wiseman is het laatste lid van het Genootschap en al meer dan drie jaar niet bij een bijeenkomst geweest. Niemand weet waar ze is…
— Frederique

Sfeer

Het genootschap van onkenbare objecten begint de eerste paar hoofdstukken rustig om daarna vol de actie in te duiken. Er zitten meerdere plottwists in waardoor je op het verkeerde been wordt gezet en de waarheid wordt beetje bij beetje langzaamaan onthuld. Je zit als lezer op het puntje van je stoel bij dit boek en wegleggen kan eigenlijk niet.
— Frederique

Schrijfstijl

Gareth Brown schrijft op een beeldende manier waardoor je echt het idee hebt dat je er zelf bij bent. De spannende en raadselachtige sfeer van het boek zorgt ervoor dat je door blijft lezen en de personages zijn zodanig goed beschreven dat je ze bijna voor je ziet. Met precisie zorgt Gareth Brown ervoor dat je helemaal in het verhaal gezogen wordt en kun je echt je lezershart ophalen met dit heerlijke fantasyboek.
— Frederique

Passage uit het boek

‘‘Het is bijna veertig jaar geleden dat er voor het laatst een artefact aan het Raderkabinet werd toegevoegd,’ zei hij. ‘Jullie waren toen nog geen lid, en ik was zelf nog zo jong.’ Hij schudde kort zijn hoofd, alsof hij plotseling besefte hoe snel de tijd was vervlogen. ‘Veertig jaar hebben we gewacht, het archief beschermd, het veilig gehouden, altijd op zoek naar iets om aan de collectie toe te voegen.’
‘Wat bedoel je?’ vroeg Will. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes. Magda besefte waar Frank naartoe opbouwde en haar mond viel open van ongeloof.
‘We hebben een object gevonden,’ zei Frank met een glimlach. Het klonk alsof hij het zelf nauwelijks kon geloven. ‘Voor het eerst in veertig jaar is er een nieuw voorwerp aan het licht gekomen.’ Hij knikte weer met zijn hoofd. ‘Misschien althans.’
Magda wist niet wat ze moest zeggen. De koelkast zoemde nadenkend door de stilte, terwijl Will Frank aankeek met ogen zo groot als theeschotels.
‘Je maakt een grapje,’ zei Magda uiteindelijk, hoewel ze al wist dat hij dat niet deed. Frank maakte nooit grapjes over het Genootschap.’

Leesvoorschrift

Voor vrouwen of mannen?

Hoe dik is de pil?

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Paul Bakker – Met een verrekijker het heelal in

Recensie: Giada Pavesi – Sterren en koper