Zul je altijd zien. Moet je verhuizen in de vakantie en dan hebben je ouders het zo druk dat jij de laatste vakantiedagen bij een suffe tante moet doorbrengen. Dat overkomt Elena. En dus zit ze daar, in het huis vol beeldjes van haar oude tante Nannie.
Maar Nannie is niet zo duf als ze eruitziet. Een kauw heeft een van haar beeldjes geroofd en dat is in het kippenhok van de buurman terechtgekomen. En Nannie heeft het niet zo op die buurman…Elena en Nannie verzinnen iets om het beeldje terug te krijgen. Alleen gaat dat niet als gepland en Elena werkt zich steeds dieper in de nesten.

ISBN: 9789047717690 – Uitgeverij Lemniscaat – Aantal pagina’s: 188 – Jeugdboek

4 van de 5 sterren – Isolde

Recensie in één zin

‘Acht dagen rotzomer is een leuk verhaal met diepgang over een meisje dat aan het begin van de zomer verhuist en zich in haar eentje moet vermaken.’

Verhaal

De ouders van Elena zijn verhuisd aan het begin van de zomervakantie en Elena kent niemand in haar nieuwe woonplaats. Ze moet elke dag naar tante Nannie, die op haar past. Of is het andersom en moet Elena op tante Nannie passen?
Tante Nannie is leuk en neemt geen blad voor de mond. Je leest over haar ‘strijd’ met de buurman, waar Elena graag in meegaat. Ook lees je over de vriendin die Elena heeft moeten achterlaten en je vraagt je steeds meer af of dat wel echt een goede vriendschap was.
— Isolde

Het boek

De cover van ‘Acht dagen rotzomer’ is kleurrijk en springt er echt uit. Toch kan ik me voorstellen dat het boek misschien niet door iedereen opgepikt zal worden, door de titel (‘rotzomer’) en de niet zo spannende cover. Dat is jammer, want het verhaal is echt verrassend leuk en meeslepend.
Aan het begin van ieder hoofdstuk staat een kleine illustratie, wat het boek ook vanbinnen heel aantrekkelijk maakt.
— Isolde

Schrijfstijl

Janna de Lathouder heeft een vlotte pen en je hebt het boek uit voor je het in de gaten hebt. Het verhaal is grappig en weet dankzij de diepgang die subtiel tussen de regels door is verwerkt voortdurend je aandacht vast te houden. De Lathouder schrijft met mooie zinnen die soms poëtisch aanvoelen, maar niet te moeilijk zijn.
— Isolde

Passage uit het boek

‘Na een paar stappen kijk ik achterom. Tante glimlacht. Voer haar is dit een vrolijk avontuur. Bij de heg neem ik een heel hoge stap. In wijde spreidstand passen mijn benen er net overheen. Als ik de andere voet heb bijgetrokken, sta ik officieel met twee voeten op verboden terrein. Alles kriebelt: van m’n hersens tot m’n buik en van m’n kleine teen tot m’n velletje. Ik kijk elke drie tellen naar de vitrage. Er beweegt niks of iemand. Ik sluip om de ren heen. Aan de achterkant van het hok zit een deurtje, zo groot als een koelkastdeur. Daar pas ik met gemak doorheen. Maar er zit inderdaad een slot op, precies zoals tante Nannie al zei. Een heel stevig slot, nogal overdragen voor een kippenhok. Er kan hier dus wel echt een geheim liggen.’

Voor wie is het boek?

Voor meisjes of jongens?

Leesvoorschrift

Bekijk deze visuele boekrecensies ook eens

Recensie: Anna Woltz – De spin en de sleutel

Recensie: Karen Swan – De Italiaanse herinnering